Derde Helft (253)

De Cup on Tour. Ofwel FC Groningen is met de vers veroverde KNVB Beker op pad. Afgelopen Pinksterweekeinde was het kleinood door commercieel directeur Robbert Klaver en salesmanager Geert Kuiper aan boord gebracht van het marineschip Zr. Ms. Groningen, dat voor de traditionele Pinksterfeesten in Delfzijl was afgemeerd. Commandant Walter Hansen waande zich de koning te rijk en zag talrijke gasten de Beker bewonderen.

Komende zaterdag (14.00 uur) is de Cup in Vries te bewonderen, bij het jubilerende VAKO (85 jaar). Er is daar ook gelegenheid voor een fotoshoot met de zo bejubelde beker. Kinderen moeten daarvoor 1 euro  betalen, volwassenen twee. De opbrengst gaat naar de bouw van een nieuw clubgebouw, waarmee in de nazomer een begin wordt gemaakt. Een dag eerder (20.00 uur) kunt u ook nog meebieden op de speciale jubileumveiling voor dit doel. Te koop staan bijvoorbeeld een vliegreis naar Londen Gatwick, gesigneerde wielertricots van Marianne Vos en Bauke Mollema, als ook geheel verzorgde reizen naar Schalke 04. Veilingmeester is NOS-commentator Herbert Dijkstra, terwijl kolonicio Henk de Haan de openingsact voor zijn rekening neemt. Voor meer info: www.vakobouwt.nl

Ook groundhopper Tom Bodde heeft een kavel voor deze veiling beschikbaar gesteld: het door hem geschreven boek Van Letland tot de Langeleegte. De voetbalromanticus heeft onlangs zijn 1150^ste  stadion bezocht, dat van het Zwitserse FC Luzern. Zijn eerstvolgende doel is stadion Dr. Constantin Radulescu van de Roemeense club CFR Cluj.

De Harmonie is al heel lang ter ziele en met het verstrijken van de jaren sterven ook de Groninger bokslegendes, die daar furore hebben gemaakt, uit. Jac. Nolle, Jan Schubart, Theo ‘Pukkie’ Wilbrink, Appie Corman en Wim Gerlach, allen hebben reeds het tijdige oor het eeuwige verwisseld. En vorige week is ook de laatste van deze Mohikanen gaan hemelen, Cor Hillenga. Hij, betonvlechter van beroep, stond bekend als een zwaargewicht met een genadeloze punch. Die kwaliteit bracht hem in 1958 de kampioensgordel van Nederland. Cor Hillenga werd 77 jaar. Vanaf deze plaats een laatste eresaluut aan deze ruwe bolster met blanke pit.

De gezondheid van Henk Lunsing te Nieuw Buinen laat ook te wensen over. Hij is PLS-patiënt, kapitalen die staan voor Primair Laterale Sclerose, een aan ALS  (spierziekte) gerelateerde aandoening van het zenuwstelsel. Maar de Buunster is nog niet kansloos, hij mag hopen op betere tijden. Dat kost wel geld en daarvoor is de Tour du ALS in het leven geroepen, een krachtproef op de fiets. Een spekkie voor het bekkie van Marco Out, de ‘fietsburgemeester’ van Assen. Hij heeft zich het lot van Henk aangetrokken en heeft voor de zwaarste variant van donatie gekozen. Out gaat donderdag (28 mei) de Mont Ventoux van drie kanten beklimmen, al met al 184 kilometer. Info: www.tourduals.nl

 

Derde Helft (252)

Profvoetballer bij Veendam was nooit een vetpot. Of dat de reden is dat de helft van de 230 ingeschreven reünisten de 25 dikkedakeuro’s  voor de ultieme reünie niet tijdig overmaakte, is onduidelijk. Wel duidelijk is dat organisator Willem Molema, tevens voorzitter van oud-Veendam, daardoor deze festiviteit voor 29 mei rücksichtslos heeft afgeblazen. Molema is zeer teleurgesteld over de lethargie bij de oudgedienden. Een van hen, Rob McDonald, evenzeer. Voor hem waren een paar pinda’s, wat kaas en worst ook best te verteren geweest. Kost ook nog eens nagenoeg niks, zei hij veelbetekenend.

Hoe dan ook, er komt toch een soort van reünie bij de ter ziele gegane profclub. Dat gebeurt in het kader van het zogeheten Tweede Divisietoernooi, een nostalgische vondst van het journalistenduo Leo Oldenburger (SBS) en Edwin Struis (o.a. Nu Sport). Dat evenement, waaraan behalve Veendam ook FC Wageningen, HFC Haarlem en SVV Schiedam meedoen, staat voor vier woensdagen in juni op de agenda. Voor de romantici onder ons: de finale is op de Langeleegte en wel op 24 juni. Bij Veendam staan toppers van vroeger en nu op de spelerslijst. Coach Jan Korte kan een beroep doen op René Alberts, Harm Brouwer, Erwin Buurmeijer, Angelo Cijntje, Martin Drent, Henk de Haan, Michiel Hemmen, Ewald Koster, Patrick Lip, Bert Meertens, Danny Menting, Rudolf Metz, Martin Oudman, Marcel Roode, Marcel Seip, Guus de Vries en Arjan Wiegers. Ook bij HFC Haarlem staan inmiddels illustere namen op de spelerslijst, zoals cultspits Piet Keur, Joop Böckling en Barry van Galen.

Veel doet bij Be Quick 1887 niet meer denken aan de status van eliteclub, die de Good Old lang met zich meedroeg. Het Tegeldiner, een dikkedakavond voor heeren (dames worden nog steeds geweerd) met veel dienstjaren, is zo’n overblijfsel uit die tijden van weleer. En ook de jaarlijkse autorally, daterend uit de jaren dat Jan met de pet nog geen auto had, behoort daartoe. De editie van 2015, verreden op Hemelvaartsdag, is gewonnen door de equipe van Tiny Steensma, Peter Eimers, Pieter Idema en Hilde Otten.

Nog even een leestip: Tom Saintfiet heeft een boek geschreven, getiteld Trainer zonder Grenzen. Tom Saintfiet? Jawel, dat is de Belg die met Luchtbal Boys op zijn cv ooit op de Meerdijk door FC Emmen uit de hoge hoed werd getoverd en het er zelfs tot technisch directeur bracht. Nadien werd hij trainer in landen als Tanzania, Zimbabwe, Namibië, Ethiopië en Jordanië. Collega Walter Meeuws noemt Saintfiet de Belgische Special One, met een knipoog naar Chelseacoach José Mourinho. Saintfiet is in elk geval kleurrijker.

Nog even eresaluut aan Johan Bolhuis. De oud-speler van GVAV en Veendam had op zijn wensenlijst een parachutesprong staan en tot zijn verrassing is die tijdens z’n vakantie op Ameland even geregeld. Bolhuis, tegenwoordig in het Brabantse Nuenen huizend, gaat nu met een uitdaging minder door het leven. 

Derde Helft (251)

Nog niet zo lang geleden leek Groen Geel één van de stadsclubs die gedoemd was van het voetbaltoneel te verdwijnen. Maar een onverwachte ontmoeting tussen Jacob Ritsema, Groen Geler van de oude stempel, en ALO-docent Neal Haan deed wonderen. Haan trad met een aantal (OKVC)makkers toe tot de zieltogende club en inmiddels waait er een geheel andere wind bij Groen Geel. Oud (semi)academici hebben op Corpus den Hoorn (vreedzaam) de scepter overgenomen van metselaars, kabelleggers en betonvlechters. De sociale evolutie had ook prestatieve gevolgen. In no time is Groen Geel een van de betere clubs in Groningen geworden, afgelopen zaterdag geaccentueerd met het kampioenschap in de tweede klasse J van het zaterdagvoetbal.

De ledenlijst wordt ook almaar langer. En dat is te merken in de kantine, waar de dienstdoende vrijwilligers handenvol werk hadden aan het verwisselen van  fusten bier. Dat euvel is nu verholpen door de installatie van twee gloednieuwe 500 liter-vaten. Dat maakt het draaien van bardiensten een stuk aangenamer, aldus ‘kantinemoloch’ Hillebrand Brandsma. Maar de nieuwbakken eerste klasser laat zich ook sociaal gelden. Voorzitter Monica Broer overhandigde onlangs een cheque van 2000 euro aan Ulfert Molenhuis, de man die in de stad de voedselbank leidt.

Ook Marco Out, de fietsburgemeester van Assen, heeft een charitatief hart. Het oud-lid van Tandje Hoger gaat samen met cultuurcentrum De Nieuwe Kolk de strijd aan tegen de gevreesde spierziekte ALS. Dat gebeurt op zondag 17 mei als in de Kolkbioscoop de Nederlandse speelfilm Ventoux, naar het gelijknamige boek van mijn collega Bert Wagendorp, wordt gedraaid in een speciale benefietvoorstelling. De opbrengst van de kaartverkoop gaat naar de stichting ALS. U bent namens Marco Out van harte welkom.

Gerro Dijksma ging vorig jaar met pensioen als directeur van de ACLO, de studentensportstichting in Groningen. En dus word je gevraagd voor allerlei klussen. Onlangs ging hij in op de uitnodiging van Donar-voorzitter Gert Kiel toe te treden tot de Raad van Toezicht van basketbalclub Donar. En sinds vorige week staat zijn naam ook bij de bestuurders die het nieuwe eredivisieavontuur van de volleybalsters van Donitas in goede banen moet leiden. Hij doet dat samen met Niels Westra (voorzitter), Krista van Meurs (secretaris), Romke Praamstra (penningmeester) en Bert Buitjes, afkomstig uit de inboedel van  Lycurgus.

Willem Lanjouw heeft op sportpark De Boshoek in Hardenberg op gepaste wijze afscheid genomen van de actieve voetballerij. De 32-jarige Groninger scoorde in zijn laatste wedstrijd tegen Sparta Nijkerk twee keer voor zaterdagtopklasser HHC, waarna hij onder een staande ovatie het veld verliet. Lanjouw moet met voetbal  stoppen vanwege chronisch knieletsel. De trefzekere spits maakte op topniveau liefst 204 goals, achtereenvolgens voor Be Quick 1887, SC Genemuiden en laatstelijk HHC. Op 19 juni krijgt Lanjouw er nog een feestelijk afscheid overheen bij Be Quick, de club van zijn hart. 

Derde Helft (250!!)

Of het een primeur is, durf ik niet te zeggen. Maar Johan Franke, de voormalige Meubelkoning en pionier in sportsponsorland, is wel de eerste die erkent dat hij er op rijdt: een wat hij noemt epobike. Ofwel een fiets met een verborgen  hulpmotor. Fabio Cancellara wordt er wel eens van verdacht. Maar hij negeerde alle verhalen over deze mechanische doping. Franke heeft niets (meer) te verbergen. Als 74-jarige geeft hij eerlijk toe dat zware toertochten amper nog te volbrengen zijn zonder zijn ‘epobike’. Hij heeft het zelf ook nog geconstrueerd, een 250 watt-motortje weggestopt in het achterwiel. Franke: “De ideale oplossing voor mij. En met mij voor een heleboel oudjes die toch nog op serieus niveau verantwoord willen fietsen. Interesse? Bij Bikelife in Roden kan men er alles over vertellen. Ik deel met hen mijn ervaringen.”

Blijven we even fietsen. Zaterdag start in bloemenstad Sanremo de Giro d’Italia. Al weer dertien jaar geleden, in 2002, vertrok de roze karavaan vanuit Groningen. In Zandberg, als laatste Nederlandse doorkomstplaats uit de anonimiteit verrezen, wordt daar nog jaarlijks aan herinnerd. Met dank aan Wim Mensen, Zandbergpromotor en een van de pioniers van Gironingen. Hij doet dat met een toertocht door de Gronings-Duitse grensstreek en wordt daarbij onder meer geassisteerd door Bart Kruizinga, politiechef te Hoogezand en verwoed toerfietser. Wilt u ook eens meedoen aan deze Giro zonder Grenzen, inclusief een koffiestop in het historische Schloss Dankern en een rijkelijk Italiaans buffet na afloop? Dan moet u vrijdag 22 mei in uw agenda aankruisen en à raison 22.50 euro bent u er bij. Voor wie 100 km te lang is, er is ook een Girolino over de helft van deze afstand. Info:  wimmensen@hotmail.com

Ze is klein van stuk, maar groot(s) in haar strijd tegen de gemeente Groningen. Ik heb het over Glory Roggen, de Don Quichotte van de wijk De Wijert. Al jaren strijdt deze dappere vrouw tegen de sloop van de sporthal in haar buurt, de aloude Pelikaanhal waar Nic vele triomfen vierde. Glory heeft al tig keren nul op haar rekest gekregen, maar opgeven ho maar. Ze heeft nu het provinciebestuur te hulp geroepen. Forza Glory.

Meer te vieren heeft David Woortman in Schildwolde. In het najaar van 2014 werd hij verkozen tot voorzitter van het district Noord van de KNVB, vorige week werd hij uitverkoren voor het leger der Ridders van Oranje Nassau en afgelopen zaterdag was het weer dikke mik: kon hij als oud-voorzitter van SGV het kampioenschap van deze zaterdagclub vieren, inclusief promotie naar de vierde klasse.

Donar heeft het managementbureau kunnen versterken met een zogenaamde werkervaringskracht. De gelukkige is Mike Hoeksema, zoon van onderwijzeres Ineke Luurs en oud-sponsor Koos H., als ook verdediger van Groen Geel 1.

Derde Helft (249)

Attentie, liefhebbers van sporthistorie! Jurryt van de Vooren, eminent sporthistoricus en eigenaar van de site Sportgeschiedenis.nl, publiceert momenteel het buitengewoon lezenswaardige dagboek van wijlen Jo Dalmolen, de Groningse atlete die aan de Olympische Spelen van 1932 in Los Angeles meedeed. Zeer gedetailleerd en ook smeuïg beschreef het boegbeeld van de club Brunhilde destijds voor het Nieuwsblad van het Noorden de lange reis per stoomboot en de ervaringen van de toenmalige Olympiërs in deze wereldstad. Zo vonden de Amerikanen het maar raar dat de Nederlandse deelnemers er niet op klompen liepen. Ook te volgen op Twitter, @jRRT

Wel eens gehoord van de Tour de Kans? Dat is een kopie van de Tour de France en waarvan de revenuen gaan naar de stichting Make a Wish, die ernstig zieke kinderen helpt hun droomwensen te vervullen. De deelnemers rijden in juli drie weken lang exact hetzelfde parcours als de Mollema’s, Contadors en Nibali’s, zij het een dag vooruit. Op de deelnemerslijst van de Tour de Kans staan twee Noorddrenten; Dolf Smit uit Eelde en Klaas Smit uit Tynaarlo. Heren, succes gewenst!

De vrijwilliger met verreweg de grootste staat van dienst bij Donar, Hilbrand Ausema, is bezig aan zijn laatste loodjes in Martiniplaza. De Rôner, man van het eerste uur (1973), vindt het welletjes na zich exact 42 jaar met ziel en zaligheid aan de basketbaltrots van het Noorden te hebben gewijd. Hij heeft zelf een opvolger aangewezen, Marloes Doek. Voor zijn onschatbare werk is Ausema overigens al beloond met opname in de Orde van Oranje Nassau, terwijl hij ook reeds zowel erelid als lid van verdienste van Donar

Trouwens, ook bij de lintjesregen van afgelopen week vielen Groninger sportmensen in de prijzen. Roel Bellinga en Bert Kamstra waren twee uitverkoren om als lid toe te treden tot de Orde van Oranje Nassau. Ze hebben (heel) veel gedaan voor de scheidsrechtersvereniging Groningen en Omstreken, laatstelijk als trainer. En wat te zeggen van Mister Floorball: ofwel Henk Schuster. De voormalig ALO-docent is het ridderschap in de orde van Oranje Nassau toebedeeld. Met een geweldige inzet en toewijding zette hij deze nieuwe, uit Scandinavië overgewaaide sport op de Nederlandse kaart, met name ook in Groningen. Ook een voorname Drent willen we in dit kader niet vergeten. Het gaat om Jan Kemkers, oud-topscheids en zeer actief in de Roner gemeenschap. Hij was politicus (o.a. wethouder) en was ook jarenlang voorman van de Vereniging van Volksvermaken, onder meer organisator van de vermaarde wielercriterium de Lus van Roden.

Over eerbetoon gesproken: nog even een nadruppel van de kersverse eeuweling Blauw Geel ’15. De Groninger voetbalclub strooide ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan met erespelden. Dit zijn de gedecoreerden: Bé Mast (gouden speld, 50 jaar lid), Bennie Timmermans (40 jaar lid), Alfred van Dijken en Jan Edens (35 jaar lid), Piet Gruisen en Kor Struik (30 jaar lid), Tonnie de Jong, John Kleve, Henry Roggen, Steve Moestari, Henk Koning en Nieneke Struik (allen 25 jaar lid). Verder zijn Reinder van der Laan en Enrico Moestari (oud-trainer) tot lid van verdienste benoemd. Van harte mensen! 

Dré Woest is coming home. Vandaag landt ie op Schiphol. Dré Woest? Het zal de jongeren weinig zeggen, maar deze Woest was ooit een begenadigd voetballer. Groeide op bij GVAV, werd er een veelbelovende jeugdinternational, maar verkaste, toen hij in het Oosterpark zijn belofte niet in kon lossen, naar Be Quick. Van de Esserberg ging het naar Heerenveen en via Velocitas 1897 (toen al weer amateurclub) en FVV sloot hij zijn loopbaan af bij vv Hoogezand. De oud-prof brengt zijn ‘ouwe dag’ ‘s winters door in Thailand en flaneert ’s zomers als vanouds weer  langs de boorden van het Zuidlaardermeer.

Derde Helft (248)

Er gaat geen uitzending van het tv-programma Voetbal International voorbij, of presentator Wilfred Genee besteedt, bijgestaan door Johan Derksen, aandacht aan zijn actie voor gezond eten en drinken in voetbalkantines. Maar bij het testpanel van de GSAVV Forward, dat gehaktballen keurt die bij de tegenstanders worden geserveerd, is het ‘balletje breed’ van Genee volledig afgekraakt. Dat gebeurde na afloop van de uitwedstrijd tegen VV Heerenveen. Uit het juryrapport: ‘’Genee’s balletje breed ziet er uit alsof Ruben Haring (speler van Forward) er per ongeluk op was gaan zitten. Smakend naar rubber en in niets gelijkend op een mooie gehaktbal doet de plaatselijke VV een gooi naar de rode lantaarn. De slechtste bal van het jaar en opgediend zonder zalf. Geen van de aanwezige Forwardianen heeft zijn balletje breed opgegeten.” Met een vette 4 belandde Heerenveen (lees Genee) op de laatste plaats. Emmeloord leidt dit klassement.

Hij had weer eens aangekondigd te stoppen, maar wie stond er aan de micro bij de traditionele grasbaanraces in Vries? Jawel, Cor Wiersema! Hoewel hij richting 70 gaat, kan hij zijn stiel maar moeilijk missen. Wat wil je ook, als je het al 45 jaar doet. En ja, het wereldje vraagt hem ook steeds weer om met zijn verbale gaven het motorgeweld te omlijsten. Of het nu in Staphorst, Stadskanaal, Barneveld of Tubbergen is, ze willen Cor Wiersema horen. De man oet Daam (Appingedam) is volgens mij ook nog reservespeaker in de Euroborg. Hij was al gedurende 15 jaar namens de FC de stem van het Oosterpark.   

Het gaat weer goed met Theo Jurriens, de mondiaal actieve astronoom die ook in de Groninger sportwereld op tal van fronten actief is. Theo geneest langzaam maar zeker van een fikse hartoperatie en maakte afgelopen week zijn eerste kilometers op de fiets. Hij had, meldde hij op Facebook, alleen last van een felle westenwind.

Schaatstrainer Erik Bouwman, momenteel bondscoach van Zuid-Korea, blijkt ook een begenadigd conferencier te zijn. Dat bewees hij tijdens een relatiemeeting voor sponsors, donateurs en medewerkers van de site www.sportinstad.nl in stadscafé De Wolthoorn. Hij was er gevraagd voor een lezing, maar die draaide uit op een onvergetelijk lachnummer. Kortom, een aanrader!

Het plan voor een noordelijke Cauberg ligt (in Assen) klaar, maar zo lang die er niet is, trekt een heel regiment noordelijke fietsers jaarlijks naar Limburg voor de toerversie van de Amstel Gold Race. Meest prominente deelnemer uit onze contreien was de Asser burgemeester Marco Out, ooit nationaal burgemeesterskampioen. Ook oud-FC Groningen en BV Veendam-goalie Egbert Darwinkel, tegenwoordig trainer van VAKO, reed mee. Hij is altijd in voor dit soort werk. Hij bereidt zich ook voor op een Elfstedentocht en draait zijn hand evenmin om voor halve en hele marathons.

Blauw Geel '15, al een eeuw gelukkig in kelder van amateurvoetbal

Door Dick Heuvelman

 

Het zou een pittige vraag voor een pubquiz kunnen zijn:

Waar heeft Blauw Geel '15 haar domicilie? In Groningen, diep weggedoken op sportpark Coendersborg. Hoeveel voetbal- c.q. sportliefhebbers in Stad en Ommeland zouden dit hebben geweten? Want ja, wie kent Blauw Geel '15 überhaupt, om er eens een Germanisme tegenaan te gooien. In media komen we Blauw Geel nauwelijks of nooit tegen. Ja, in de uitslagenbrij op maandag. Als je tenminste een freak bent die zo’n rubriek helemaal doorstruint. Dan kom je Blauw Geel '15 vanzelf een keer tegen, in de vijfde klasse D van het zondagvoetbal, waar clubs als Kloosterburen, Froombosch en SVZ (Zeijen) de tegenstanders heten.

Toch is er iets dat Blauw Geel '15 bijzonder maakt. Van al die clubs in de stad Groningen zijn er maar vier ouder dan de club die op 19 april haar eeuwfeest viert. In volgorde van opkomst Be Quick 1887, Velocitas 1897, GRC Groningen (1902) en GSAVV Forward van 1903. En dus is Blauw Geel '15 toch maar mooi de vijfde club van de stad, althans qua anciënniteit. Een traditieclub ook. Dat zit hem niet in aansprekende prestaties, als wel in het ontbreken daarvan. Sinds de oprichting hebben de blauwgelen altijd in de kelder van het amateurvoetbal vertoefd. Denk nou niet dat dat Blauw Geel '15 frustreert. “Totaal niet,” zeggen voorzitter Piet Gruisen en secretaris Bé Mast. “Wij kennen onze plaats en we zijn er gelukkig mee.”

We zitten in de bestuurskamer van de jubilaris, net zo klein als de club zelf. Die telt grofweg zo’n tachtig leden, verdeeld over drie elftallen; Blauw Geel 1 en 2, en nog een team van C-junioren. “We zouden er best nog wel wat leden bij willen hebben hoor, maar dat zit er momenteel niet in,” gaat Gruisen verder.

Wat direct opvalt is het Zuidlimburgse accent van de voorzitter. Dat, gecombineerd met zijn naam, vraag ik hem of hij misschien familie is van Gerard Gruisen, de linksbuiten van Sittardia die in 1953 als 18-jarige debuteerde in het Nederland elftal uitkwam, samen met toenmalige kanjers als Cor van der Gijp, Jan Klaassens en Rinus ‘de Rots’ Terlouw. Wim Gruisen komt met een bevestigend antwoord af. “Ja, dat is een volle neef van mij.”

Rijst onmiddellijk een daarop volgende vraag: Hoe komt Wim Gruisen in Groningen en dan ook nog specifiek bij Blauw geel terecht? Dat is, met alle respect, toch niet direct een club die je in het vizier krijgt na zo’n verhuizing. Bij Gruisen dus wel. “Ik ging hier in 1974 studeren en kwam in de Oosterpoort te wonen. Daar kreeg ik contact met jongens die bij Blauw Geel voetbalden. Nou, daar sloot ik me bij aan. En ik zit er nu dus nog altijd, als voorzitter zelfs. Dat geeft aan dat ik me bij deze club prima thuis voel. Eerst als speler, nu als vrijwilliger. Overigens heb ik hier maar drie maanden gestudeerd, daarna ben ik in de zorg gaan werken. Bij het toenmalige Academisch Ziekenhuis. Daar werk ik nu nog, alleen heet het nu UMCG.”

Wat hem Blauw Geel zo doet liefhebben? Gruisen: “We staan hier altijd voor elkaar klaar. Niet alleen als er wat te vieren valt, maar vooral ook in dagen van tegenspoed. Dan versterken we elkaar op fantastische wijze. Ik denk dat Blauw Geel hierin uniek is, die steun die we elkaar geven. We zijn ook gezelligheidsmensen. Vroeger was Blauw Geel ook nog een carnavalsclub. En handballen kon je ook bij ons”

Die vriendschap zit in de genen van Blauw Geel '15, dat is opgericht door vrienden van de Bedumerweg. De broers A. en B. Dekker, Piet Consten, Jan Strating en A. Brandes heetten ze, zo lezen we in het jubileumboek ter gelegenheid van het 75-jarig bestaan. Veel is er over die eerste jaren niet bekend, getuige Consten en Strating waar wel de voornamen van bekend zijn, maar van de Dekkers en Brandes niet. Hoe dan ook, zij trapten achter de wal in het Plantsoen zo hartstochtelijk tegen een bal, dat ze besloten dat in verenigingsverband te doen. Dat was dus in april 1915, toen de Eerste Wereldoorlog volop woedde en Groningen daar in de kantlijn ook een voetnoot kreeg omdat het vluchtende Britse soldaten interneerde in het zogenaamde Engelse kamp. Het leidde indirect tot de landstitel van Be Quick in 1920.

Blauw Geel ging niet mee in de door Engelse militairen getoonzette vaart der Groninger voetbalvolkeren. De club slaagde er nimmer in de kelder van het amateurvoetbal te verlaten. De historie vermeldt slechts een kortstondig verblijf in de derde klasse, hééééééél  lang geleden. Gruisen en Mast kunnen slechts één absoluut hoogtepunt in het honderdjarig bestaan melden. Gruisen: “We zijn ooit, ergens in het begin van de jaren negentig, vice-kampioen van Nederland geworden van afdelingteams. Dat was in Zeeland. Aan dat toernooi mochten we meedoen als kampioen van de afdeling Groningen van de KNVB. Daar zijn we nog steeds trots op.”

Afdelingsvoetbal is er inmiddels niet meer. Alle standaardteams vallen tegenwoordig onder de ’grote’ KNVB. Blauw Geel '15 is de laatste jaren een vaste klant in de vierde klasse. Zijn er dan nooit eens ambities om wat hogerop te komen? Gruisen: ”Nee, eigenlijk niet nee. Dat is nooit haalbaar geweest en ik verwacht niet dat dit in de toekomst wel gebeurt. Al weet je natuurlijk nooit.” Een uitspraak met een knipoog naar Groen Geel, dat ook altijd gedoemd leek voor een marginale rol in het stad-Groninger voetbal. Totdat oud-studenten de club ontdekten als zaterdagse gezelligheidsclub en Groen Geel nu op sportpark Corpus den Hoorn booming is, zowel qua ledental als prestaties. Tweede klasse inmiddels.

Vooralsnog ziet Blauw Geel haar beste spelers alleen maar vertrekken. Dat is altijd zo geweest, zij het mondjesmaat. Dat begon al met de gebroeders Jo en Bé Dekker. Zij vertrokken naar het vooroorlogse GVAV, waar ze samen met gedeserteerde Velocitanen als Otto Bonsema de basis legden voor een geslaagde machtsgreep naar de hegemonie van de stad. En keeper Roel Winters, telg uit de bekende Groninger ijsfamilie, ging naar GRC. Maar écht grote voetbalnamen heeft Blauw Geel nooit voortgebracht. Het leverde zegge en schrijve één speler af aan het profvoetbal, Bennie de Jong, de man die komend seizoen trainer wordt van Forward. Hij werd goed genoeg voor de BV Veendam gevonden.

Dat kan niet worden gezegd van het trainersbestand in de loop der jaren. Daarop prijken namen als Fré van der Velde, bijgenaamd Schipper, Otto Bonsema en Wim Pots, drie spelers die met Velocitas in 1934 ten koste van het grote Feyenoord de KNVB-beker wonnen. Maar ook zij konden Blauw Geel niet uit de kelder krijgen. De club was en bleef klein, zowel in daden als in grootte. De enige verschuivingen zaten hem in de locaties. Van Noord- via de Peizerweg (naast het spoor) naar Zuid-Groningen. Eerst naar de Helperwestsingel, toen Quintuslaan, nu op de Coendersborg. Hoe lang nog? Immers, er wordt altijd direct naar clubs als Blauw Geel gewezen, als er in de stad weer eens wordt gediscussieerd over het (te) grote aantal voetbalclubs in de stad.

Gruisen en Mast, in 1966 overgekomen van het ook al bescheiden VVG, laten zich er echter niets aan gelegen. Gruisen: “Wij hebben ons nooit echt  aangetrokken gevoeld voor samengaan met een andere club. Dan zouden we te veel van onze eigen identiteit moeten prijsgeven. Daar zijn we nog niet aan toe. We zien de realiteit van politiek Groningen ook wel, maar vooralsnog kiezen we ons zelf. In alle anonimiteit draaien wij lekker mee. Op onze ledenlijst staan veel jongeren uit de Oosterpoort.  Zowel werkenden als studerenden, met één kenmerk: het is een mix van gewone mensen met gemeenschapszin. Knokkers ook, we staan pal voor ons cluppie. Nee, wij houden het nog wel even vol zo. Waarmee ik niet wil zeggen dat Blauw Geel ook de 200 jaar zal halen.”