zondag 10 mei 2020

Derde Helft (400)


De vierhonderdste (digitale) editie van de Derde Helft zou geknipt moeten zijn voor jubelende teksten, maar helaas, de actualiteit gebiedt mij deze kroniek dit keer te vullen met triest nieuws. Jan Aling is overleden. De oud--wielrenner stierf zaterdag (9 mei) in een Eindhovens ziekenhuis aan de gevolgen van een hartstilstand, drie dagen eerder. Hij mocht slechts 70 jaar worden.

Jan Aling, geboren op 24 juni 1949 in het Noorddrentse dorpje Bunne, behoorde in de beginjaren '70 van de vorige eeuw tot de crème de la crème van het Nederlandse amateurwielrennen. Samen met ook illustere noorderlijke renners als Popke Oosterhof, Frits Schür en de gebroeders Jans en Wiecher Vlot.

Ik heb even voor u in mijn archief zitten spitten en vond een treffend knipsel van 23 mei 1972 uit het Nieuwsblad van het Noorden. Het was een verslag van de Ronde van Eext en dat begon zo: "Het moet voor de organisatoren van wielercriteria een prettig gevoel zijn als Jan Aling zich aan de startstreep meldt. De krachtige Rodenaar tracteert het publiek, als zijn vorm het tenminste toelaat, altijd op een geweldig spektakel. Zo ook pinksterzondag in Eext waar Aling op spectaculaire wijze over het winderige parcours daverde. Daarom was het niet verwonderlijk dat Jan Aling zich na tachtig enerverende kilometers als eerste aan de finish presenteerde. Niemand duldde de eerzuchtige Ketting-coureur in zijn nabijheid."

Niet alleen een rondjes om de kerk liet hij zijn machtige benen spreken, ook in het grote werk was hij een coureur met een vlam in de pijp. Als er iemand de stenen de uit de straat kon fietsen, dan was het Jan Aling wel. Het leverde hem al snel de mooi allitererende bijnaam Beer van Bunne op. Waar de boerenzoon overigens niet blij mee was. Of ik hem niet meer zo wilde noemen in mijn verslagen, was zijn dringende verzoek.

Zijn echte naam verscheen voor het eerst in 1967 aan het nationale wielerfirmament toen hij op circuit van Zandvoort Nederlans kampioen bij de nieuwelingen werd. Zijn talent ontbolsterde vervolgens snel. De ploegbazen van de grote amateurploegen wilden hem er graag bij hebben. Het werd uiteindelijk de fameuze Ketting-brigade, waar hij ploeggenoot werd van toppers als Hennie Kuiper, Frits Schür, Klaas Balk, Piet van Katwijk, Aad van den Hoek en Roy Schuiten.

Jan Aling paste naadloos in deze succesvolle Ketting-ploeg, die de gelijknamige metaalwarenfabriek in Didam veel publiciteit opleverde. De Drent was er zeer succesvol en won veel koersen. Behalve dat hij pedalen kon ranselen, was hij ook een dominante renner in het peloton. Met zijn imponerende wilskracht altijd in de eerste waaier en ook verbaal niet op zijn mondje gevallen. Voor Jan Aling knepen de mindere goden wel eens in de remmen als hij met zijn brede schouders op weg was naar de voorste rijen van het peloton. Op zijn erelijst staan onder meer twee triomftochten in de Omloop van de Kempen - de oudste klassieker van ons land - in 1969 en 1973. In dat laatste jaar won hij ook nog de Ronde van Overijssel.

Een topjaar was ook 1972, toen hij onder meer de Vierstromendelandklassieker won voor de Zeeuwse kleppers Cees Priem en Jan Raas. Ook internationaal liet hij zich gelden met twee etappezeges in de destijds befaamde Engelse Milkrace. Het leverde hem een plaats op in de Olympische selectie voor de Spelen van München. Hij had zijn zinnen toen ook gezet op de Drenstse Dorpenomloop, die gold als een test voor de potentiële Olympiagangers. Aling deed er alles aan om in eigen huis te winnen, maar bleef steken op een derde plaats. Henk Poppe, de sprinter uit Nijverdal, en Arie Hassink bleven hem voor.

Uiteindelijk haalde hij München ook niet. Bondscoach Joop Middelink vond hem te wisselvallig en Adriaan de Schipper, die als KNWU-bobo mee mocht selecteren, vond Aling een renner die 'de boel soms te licht opnam.' Hij miste de ware topsportdiscipline. Dat klopte ook wel, want na de koers mocht Jan Aling er graag eentje nemen.

Drie jaar later werd Jan Aling, die zich in 1972 overigens ook nog Drentse kampioen allroundschaatsen mocht noemen, profrenner. Hij kreeg een contract(je) bij de nieuwe ploeg van Ton Vissers (Alsaver) en verhuisde naar Bladel, waar hij zich voor dit werk een betere uitvalsbasis verschafte. Want toen waren er dagelijks koersen in het nabijgelegen Belgenland. Hoewel hij met zijn natuurlijke dominantie geknipt leek om ook in dit métier te slagen, is hem dat nimmer gelukt. Aling bleef hangen in een cirkel van kleine ploegen in de marge van het profwielrennen, waar de handel en wandel lang niet altijd zuiver op de graat was. Met name de dopingcultuur. Het kwam hem duur te staan, vooral geestelijk. 

Zijn staat van dienst als prof vermeldt een aantal 'kleine zeges', met de Grote Prijs Frans Verbeeck (1978) als blikvanger. Ook zijn hoofdprijs in Tijl's Tour door IJsselmond (1976) mocht er zijn. In deze specialiteit, de klassiekers, bleef het verder bij enkele top-10 klasseringen, zoals in Nokere Koerse (2e), de E3 Prijs Harelbeke (7e), Kuurne-Brussel-Kuurne (8ste) en Parijs-Tours (7e).

Nadat Jan Aling was opgekrabbeld uit een donkere periode in zijn leven, bleef hem de wielersport toch bekoren. Zo was hij jaarlijks vrijwilliger bij de Europese Jeugdtour in Assen. Dan nestelde hij zich met vrouw en caravan een week lang in de Drentse hoofdstad om de internationale wielerjeugd met allerhande hand- en spandiensten bij te staan. Hij was dan wel in de loop der jaren een echte Kempenzoon geworden, zijn Drentse roots lieten hem ook nimmer los.

zondag 26 april 2020

Derde Helft (399)


Derde helft (399)


Krijg je een koninklijke onderscheiding, wordt dat niet - zoals het hoort -  naar buiten gebracht door de gemeente waarin je woonachtig bent. Het overkwam Robert van Dorst uit Eelde, die daardoor nogal wat felicitaties is misgelopen. Als ook een plaatsje in deze rubriek, die rond Koningsdag traditiegetrouw vol wordt gestouwd met gedecoreerden. Daar stond de heer Van Dorst gisteren niet bij. Oorzaak miscommunicatie. Van Dorst zou zijn lintje later krijgen bij zijn afscheid als voorzitter van de scheidsrechtervereniging Groningen en Omstreken. Maar die is uitgesteld en daardoor werd er voor hem te elfder ure alsnog een plaatsje ingeruimd bij de collectieve lintjesregen. De medialijst van de gemeente Tynaarlo haalde hij echter niet meer. Ik werd daarop attent gemaakt door de kersverse ridder in de Orde van Oranje Nassau Jannes Mulder, net als Robert van Dorst lid van de scheidsrechtersvereniging Groningen en Omstreken. Deze club mag zich nu met drie uitverkorenen spekkoper van de meest recente lintjesregen noemen. Behalve Robert van Dorst en Jannes Mulder viel ook John Ten Cate in de majestueuze boter. Van Dorst heeft gedurende 26 jaar de voorzittershamer gehanteerd. In deze periode heeft deze scheidsenclub meer dan ooit fris en fruitig aan de weg getimmerd.

Er kwam nog een lintjestip binnen, die was afkomstig van Willem Molema, de voormalige preses van de scheidsrechtersvereniging Oost-Groningen. Hij miste de naam Roelof Leuning, die lid in de Orde van Oranje Nassau is geworden. De heer Leuning kreeg die onderscheiding voor zijn vele bestuurlijke werk bij de voetbalclub SV Tynaarlo. ''Maar," voegt Willem er nadrukkelijk aan toe, "hij was ook secretaris en voorzitter van de scheidsrechtersvereniging Veendam en Omstreken. Waarvan acte derhalve!

De jaarlijkse lintjesregen kwam dit keer per telefoon. De firma Covid-19, verspreider van een zeer zorgelijk virus, zorgde ervoor dat de dames en heren burgemeesters moesten afzien van hun feestelijke party's ten stad- c.q. gemeentehuize. De koninklijke eer was er niet minder om. Al met al kan worden gezegd at de noordelijke sportsector aardig is bedeeld.

Zo gaat Truus Vlietstra, geboren Julsing, voortaan door het leven met een koninklijk aureool. Zij is voor haar grote verdiensten voor de korfbalvereniging Nic. door koning Willem-Alexander beloond met het lidmaatschap in de Orde van Oranje Nassau. De 74-jarige Truus is bij Nic., waar ze al van kinds af aan op ledenlijst staat, uitgegroeid tot cultuurbewaker en mag zich ook wel Moeder Aller Nic.-ers noemen. Ze heeft als speelster jarenlang het vlaggenschip gediend en daarna alle mogelijke functies bij de club bekleed. Als geen ander staat ze nog altijd pal voor de groenwitte tijgers.

Ook Nanno Kranenborg (70) kreeg zo'n decoratie. Nanno reed ooit als NS-machinist van Intercity's veel op en neer naar de Randstad, maar geniet vooral bekendheid in de voetbalwereld. Hij was vroeger een gevreesd schutter van Gronitas, werd vervolgens trainer en scout en is de laatste jaren de gangmaker van het walking football bij FC Groningen, een spelletje voor veteranen die er nog geen looppas meer uit kunnen persen. Ook is Nanno ambassadeur voor het Groninger Huis voor de Sport.

John ten Cate (79) is eveneens iemand die nogal wat sporen in de voetballerij heeft verdiend. Zo organiseert hij als sinds 1970 - al bijna een halve eeuw dus - het jaarlijkse toernooi voor basisscholen in de stad Groningen. En tot vijf jaar geleden stond hij ook nog te boek als een bekwame scheidsrechter.

Dat was ook Jannes Mulder, die het ridderschap kreeg toebedeeld. Jannes floot jarenlang in de top van het landelijke amateurvoetbal. De laatste jaren is hij, samen met Joop Alt, één van de sympathieke gastheren in de perskamer van FC Groningen. Hij strooit er altijd goed geluimd met bitterballen en belegde broodjes, weet ik uit ervaring. De 70-jarige Jannes doet dit vrijwilligerswerk al sinds 1990. Daarnaast staat hij ook nog altijd aangeschreven als een hondstrouwe Grunoman, de club die dit jaar haar eeuwfeest niet kan vieren vanwege de corona.

Sjoerd Schoonhoven (77) heeft ook gevoetbald, hij bij Velocitas. Als zwoegende spits van Velo 4 leefde hij zich in zijn jonge jaren 's zondagsmorgens uit in dauwtrappen op de Renbaan. Veel beter deed Sjoerd het als bevlogen sportvisser. In deze sector steeg zijn ster gestaag. Niet alleen met het verschalken van allerlei soorten zoetwatervissen, maar vooral ook bestuurlijk. Hij deed dat in diverse Drentse en Groninger gremia, zoals de Kamer voor Binnenvisserij, het visdistrict Hunsingo, hengelclub Onderdendam en als bestuurslid van het waterschap Noorderzijlvest. Tussen al die visbedrijven door zette hij zich ook nog in voor de tennisclub ZNEO in Zuidwolde (Gr). Daarvoor is hij nu koninklijk onderscheiden.

Niebert heeft er sinds vrijdag een Ridder in de Orde van Oranje Nassau bij. Dat is Helen de Koning, die grote verdiensten heeft opgebouwd in de hippische sport. Zo staat te boek als een bekwaam instructeur en dient ze het befaamde CH van Tolbert als gastvrouw en jurylid. Ook is de 54-jarige Niebertse bestuurslid van de Hippische Sportfederatie Groningen en vrijwilliger bij de Stichting Wedstrijdsport Nienoord in Leek.

In Dalen werd Jo Assen (73) verrast met een lintje. Hij is één van de drijvende krachten van het vermaarde Protos-Weering zaalvoetbaltoernooi, dat rond de jaarwisselingen half Drenthe en de bovenkant van Overijssel in de ban houdt. Assen heeft veertien jaar de voorzittershamer gehanteerd. Extra mooi voor Jo was het dat ook zijn 72-jarige vrouw Marietje, geboren Bosman, in de (koninklijke) prijzen viel. Zij overigens niet vanwege sportieve daden, maar voor haar inzet in de geloofsgemeenschap Sint Franciscus in Steenwijksmoer, het woonzorgcentrum Selkersgoorn in Dalen en de lokale Wereldwinkel.

Helaas moet ik deze aflevering besluiten met een slecht bericht. Dat betreft het ziekbed van het Henk Steenhuis, ook al een oud-topscheids in het Nederlandse amateurvoetbal. De Bedumer is recentelijk geveld door een herseninfarct, met als bijkomstigheid symptomen van het coronavirus. Dat laatste gevaar lijkt inmiddels grotendeels te zijn bezworen en de revalidatie is gestart. Als het goed is verhuist Henk vandaag of morgen van het UMCG naar het Harener Beatrixoord voor verdere behandeling. Henk, alle mogelijke sterkte gewenst.

vrijdag 3 april 2020

Derde Helft (398)


In deze sombere tijden kan een trieste tijding vanuit Leek er ook wel bij. Daar is Bert K(oert) van Dwingelen overleden. Bert K., zoals we hem vaak aanspraken, was een graag geziene man in het Westerkwartier en omgeving. Dat had veel te maken met zijn activiteiten als journalist van de Leekster Courant. Hij was, om maar eens wat te noemen, één van de initiatiefnemers van de Westerkwartier-Noordenveld Wielermeerdaagse, samen met onder meer collega Frits Poelman en textielkoning (Snuffel) Gauke Poelman

Van Dwingelen was - zeg maar - de Henri Desgranges (oprichter Tour de France) van het Westerkwartier. Deed Desgranges dat in 1903 ten faveure van zijn sportblad l'Auto, Van Dwingelen deed het in 1982 ter meerdere glorie van de Leekster Courant, waar hij opklom tot hoofdredacteur. Met de sponsoring van een wielerspektakel kreeg de 'Leekster' in hartje zomer extra attentiewaarde. Bovendien kon Leek en omstreken wel wat sportieve reuring gebruiken. Het werd ook een doorslaand succes. De schepping van Van Dwingelen en co. groeide uit tot een sportief kroonjuweel van de streek, net zoals het Leekster Zaalvoetbal Gala.

Nadat hij gepensioneerd was diende hij het wielerfestijn nog enkele jaren als voorzitter. De Leekster Courant werd er trouwens niet mee gered. Die moest eind 1999 het loodje leggen. En nu Bert K. van Dwingelen ook. Hij is 77 jaar geworden.

Ook geen leuk nieuws over John Franke, de oud-wielrenner en tegenwoordig actief in de politiek als lid van de raadsfractie Leefbaar Tynaarlo. Hij heeft vorig week te horen gekregen dat hij longkanker heeft. Maar John is, aldus de behandelende artsen, nog (lang) niet verloren. Inmiddels is er een stevig medisch programma opgestart dat hem moet genezen. De eerste chemokuur zit er op en hij beseft dat er nog zware tijden zullen volgen.

Maar als wielrenner heeft hij veel af moeten zien en daar ziet hij niet tegenop. Integendeel zelfs, hij zit boordevol goesting. Zo is John ook een actie begonnen, getiteld Kankerop! Franke: "Ik doe dit omdat ik zelf zeker vier maanden heb verspeeld doordat mijn huisarts mij niet direct doorverwees. Door mijn mondigheid lukte dat alsnog. Maar helaas in een stadium te laat. Daarom wil ik met mijn actie thoraxbussen door Nederland laten rijden waarin je gratis getest kunt worden. Zo'n bus heb ik dus gemist." Kortom, John Franke vraagt alle mogelijke steun voor zijn actie via zijn Facebook. Beleefd aanbevolen derhalve.

Nic., de gevallen korfbaltrots van Stad en Ommeland, viert eind dit jaar op grootse wijze haar honderdjarig bestaan. Maar het ziet er niet naar uit dat dit gepaard zal gaan met een wederopstanding van het vlaggenschip, dat is afgezakt naar het derde niveau van Nederland. Nu de zaalcompetitie er op zit, gaat weer één van de betere spelers het in hogere sferen proberen. Het betreft Gerben Boonstra, die terugkeert naar LDODK in Gorredijk, dat op het hoogste podium - de Korfbal League - actief is. Boonstra: "Ik heb het bij Nic. prima naar mijn zin gehad. Vanaf het eerste moment heb ik me er thuis gevoeld. Sportief gezien ging het met pieken en dalen, maar op sociaal vlak was het altijd top. Ik wil nu mijn ambitie volgen en kijken waar mijn plafond ligt."

Uit dezelfde arena, het Alfa College, verdwijnt ook Frits van Gestel. Hij houdt het na drie jaar bij de volleyballers van SAMEN.Lycurgus voor gezien. Ook hij keert terug naar één van zijn oude clubs, in dit geval Dynamo Apeldoorn. De geboren Brabander zoekt het daarmee komend seizoen wat dichter bij huis: "Na drie leuke jaren in Groningen verhuis ik komende zomer naar Nijmegen. Van daaruit wil ik het volleybal graag blijven combineren met parttime werken. Dat kan bij Dynamo.’’ Van Gestel (27) fleurde zijn CV bij Lycurgus op met een landskampioenschap, een Beker en een Supercup.

Gelukkig kan ik met goed nieuws deze aflevering besluiten. Hossein Ghanbari blijft bij Lycurgus. De 29-jarige middenman met Iraanse roots heeft voor één seizoen bijgetekend. Privé gaat het ook prima met Ghanbari. Onlangs slaagde hij voor zijn inburgeringscursus en is hij getrouwd met een Hoogezandse. Mijn felicitaties in tweevoud derhalve.

En ook nog even positieve berichten van de Esserberg, de thuishaven van Be Quick 1887. Daar krijgt de toch al hoog gekwalificeerde jeugdopeiding (in 2016 zelfs winnaar van Rinus Michels Award, beste opleiding van Nederland) een nieuwe impuls in de vorm van een onder 23-elftal. Dit team komt te spelen in een nieuw in het leven geroepen, prestigieuze competitie op landelijk niveau. Oud-voorzitter Dick Osinga: "Je moet dit elftal zien als de opvolger van ons ooit zo succevolle tweede elftal in de hoogste reserveklasse. Dat betekent dat onze eerste selectie voor komend seizoen toch wel uit minimaal 34 spelers zal moeten bestaan, want we blijven ook gewoon in de hoofdklasse actief."

Vooralsnog gaan de spelerszaken goed, want deze week hebben liefst twaalf spelers van het huidige keurkorps te kennen gegeven zich ook komend seizoen in het shirt van de Good Old te zullen gaan hullen. De blijvers zijn: Nagesh Amatsaleh, Yoran Cats, Ashraf Hezam, Wilko van der Kooi, Djarni Leidelmeijer, Geertjan Liewes, Martijn van Maastrigt, keeper Robert Smit, Daniël Teune, Mark Versteegen, Jur Wardenier en Mats van der Weel.

zondag 15 maart 2020

Derde Helft (397)


Derde Helft (397)

Het wereldwijd oprukkende Coronavirus dreef een regerend wereldkampioen afgelopen week naar....., jawel Zeegse. Daar, bij de Bed & Breakfast De Zeegser Hoeve, meldde zich Leonardo Páez, de 37-jarige Colombiaanse mountainbiker die vorig jaar september in het Zwitserse Grächen de regenboogtrui opeiste op de marathon. Via zijn sponsor Giant werd Páez, die in Italië zijn professionele domicilie geeft, geattendeerd op de mogelijkheid om in Drenthe een dikke week te kunnen trainen met coming-man Tim Smeenge, eind vorig jaar als debutant winnaar van de Drenthe 200, ook een marathon.

De 24-jarige Smeenge bewoont met zijn ouders deze hoeve en was blij verrast. Smeenge: "Zo had ik het geluk dat ik kon trainen met de wereldkampioen. Er was wel een kleine taalbarrière omdat hij slechts een klein beetje Engels spreekt, maar met non-verbale communicatie lukte het ook wel. De eerste dag heb ik hem de MTB-route van Gieten en Rolde laten zien. En hoewel Leonardo een echte klimgeit is is, kon hij toch echt genieten van de omgeving. Hij vond het een 'nice trial'. De tweede dag hebben veel intervallen gedaan. De typisch Nederlandse molen moest natuurlijk ook nog even in beeld worden gebracht."

De week maakte Páez echter niet vol toen duidelijk werd dat hij niet meer terug kon naar Italië, maar nog wel snel naar zijn vaderland. Smeenge: "Dat deed hij dan ook. Thuis in Colombia kan hij, op 2300 meter hoogte, nog in alle rust trainen."

Als beleidsambtenaren in Groningen, zoals het verhaal wil, de dienst uitmaken in de stad, dan is er hoop in bange dagen voor de stadse sportliefhebbers. Want Hans Slender komt er aan. Hij is door de gemeente aangesteld als beleidsadviseur sportzaken. Hij laat daarvoor zijn werk op het Instituut voor Sportstudies en de Hanzehogeschool Groningen na twaalf jaar schieten. In die tijd heeft Hans Slender een goede naam opgebouwd in het nationale sportwereldje. Hij heeft een brede kijk op sport en alles wat er mee samenhangt, zoals marketing, organisatiekennis, diplomatie, onderzoek, visie en.... jawel, het belang van topsport. Zo was Hans met veel know how van de partij in de kraamkamer van het WK wielrennen in Groningen en Drenthe, dat voor dit jaar op de agenda stond totdat - met name - de PvdA de hele zaak in het voorjaar van 2018 afschoot.
Hans Slender kennende zal hij de topsport in de stad, die al jarenlang stiefmoederlijk wordt bedeeld, ongetwijfeld weer een duw(tje) in de rug willen geven. Hij is er klaar voor, meldt hij via Facebook: "Ik kijk uit naar de kansen die ik bij de gemeente Groningen ga krijgen." In de hoop dat hij de Groningen eindelijk weer eens op gaat stuwen in de vaart der sportvolkeren, zegen ik hem al vast bij deze.

Wellicht werpt Hans Slender meteen zijn blik op de drafbaan in het Stadspark, het geschenk van Jan Evert Scholten in de jaren twintig van de vorige eeuw dat door sportwethouder Inge Jongman verkwanseld dreigt te worden. En dat terwijl bij de overdracht in 1923 contractueel werd vastgelegd dat aan deze schenking aan de burgerij van Groningen nooit en te nimmer mocht worden getornd door politici.
Het legaat is echter onvindbaar. Intensieve zoektochten, onder meer bij de Groninger Archieven, hebben geen resultaat gehad. Maar ook zonder dit document laat de Koninklijke Harddraverij- en Renvereniging Groningen - anno 1886 - de sluiting niet zo maar gebeuren. Zij hoopt met een petitie zo veel Stad en Ommelanders te mobiliseren dat Inge Jongman haar voornemen een eind te maken aan deze aloude traditie gaat heroverwegen. U kunt hiervoor terecht op deze site www.drafsportinstadspark.petities.nl

Triest nieuws van Willem Molema, jarenlang de voorman van de scheidsrechtersvereniging Oost-Groningen. Willem meldde het overlijden van Frits Spreen, vele jaren een bekende verschijning als arbiter in het amateurvoetbal. Geen veld in het Noorden of Frits Spreen is er wel een keertje geweest. Hij floot trouwens niet alleen in de buitenlucht, in de zaal blies de kraanmachinist uit Zuidbroek ook menig partijtje mee. Zo was hij veelvuldig van de partij bij het Leekster Zaalvoetbalgala. Voor het meest recente toernooi moest hij afzeggen omdat zijn fysiek het niet meer toeliet. En nu is hij dood.

Overigens was Frits Spreen, die 72 jaar is geworden, niet alleen scheidsrechter. Ook zat en stond hij langs de lijn als hij trainer bij de VV Borgercompagnie. Omdat in dit kleine dorp op een steenworp afstand van de Langeleegte niet veel zo veel voetballers wonen, haalde hij ze van 'buiten' en daarmee vierde hij nog een kampioenschap.

Voor Bas Marcus, de keeper van VEV '67 in Leek, dagen er mooie tijden. Bas gaat naar de Verenigde Staten, waar hij een beurs van universiteit van Ohio heeft gekregen. Als tegenprestatie wordt van hem verwacht dat hij de komende vier jaar het doel van de voetbalclub van deze universiteit - met verve - gaat verdedigen. Daar heeft Bas geen problemen mee. We wensen hem alle succes.

zondag 23 februari 2020

Derde Helft (396)


Komt ie er nou of komt ie er niet? Die levensgrote muurschildering van Dick Nanninga op één van huizenblokken in de stad-Groninger Oosterparkwijk. Het was beloofd door zowel wethouder Roeland van der Schaaf als door directeur Henk Raatjes van woningcoöperatie Nijestee. Nou, weet ik ook wel dat het in de politiek geen usance is dat belofte schuld maakt, maar ik refereer bij deze toch nog even aan hun uitspraken, zo'n dikke twee jaar geleden gedaan.
Met dank aan twitteraar Peter van der Wal te - jawel - Lelystad, die zich afvroeg hoe het staat met het eerbetoon voor Dick Nanninga, voetbalicoon van het Oosterpark, die in 2016 is overleden. Onder aanvoering van de vooraanstaande Oosterparkpolitici Sandra Beckerman (SP) en Tjeerd van Dekken (PvdA) werd een actie op touw gezet, met Hans Nijland en schrijver dezes als (petit) comité van aanbeveling. Die kreeg op een feestelijke afronding op 15 september 2017 in voor de deur van de Lindelof 14, daar waar Nanninga opgroeide. Raatjes bij die gelegenheid: "Het liefst maken we een muurschuldering op nieuwbouw. Zo'n pand blijft tenminste nog honderd jaar bestaan."
Inmiddels is het eind februari 2020 en is er nog niets te zien in de Oosteparkwijk wat ook maar in de verste verte op eerbetoon aan Dick Nanninga lijkt. Ofwel, heren Van der Schaaf en Raatjes: Komt er nog wat van? Wellicht dat sportminded raadsleden als René Bolle (CDA) en en Tom Rustebiel (D66) hierover wat vragen kunnen stellen.
Aan de andere kant van de stad, op wat vroeger West End werd genoemd, worden wel spijkers met koppen geslagen. Want Gruno, één van de vaste bespelers van dit sportpark dat tegenwoordig - helaas - Vinkhuizen wordt genoemd, bestaat honderd jaar en dat gaat uiteraard bruisend worden gevierd. De club werd op 15 april 1920 opgericht in hotel-café Gruno, van de familie Reigersberg aan de Friesestraatweg. Hoeveel Groningers zullen het weten, maar Gruno was een Trojaan, die volgens de overlevering in de vierde eeuw voor Christus Groningen zou hebben gesticht. Een theorie overigens die vandaag de dag niet meer door historici wordt ondersteund.
Het mag alle pret niet drukken, ook al omdat Gruno - witte shirts, zwarte broeken en groene kousen - toch wel één en ander heeft betekend in het stadse voetbal. Niet zozeer met topvoetballers maar vooral als hofleverancier van toparbiters in het amateurvoetbal, zoals Gerard Helsma, Jannes Mulder, Theo Huizinga (de latere teammanager van FC Groningen), Menco Huizinga (ook bij FC Groningen terecht gekomen, als beheerder spelershome), Jan Bootsma, Jelis Pot (ook naar FC Groningen 'getransfereerd', als meteriaalman), Simon Buurlage en Jannes Marrink. Echter, ook voetballers als de gebroeders Mattie en Frans van Donderen, Jan Bootsma (de latere scheids), Peter Brouwer, Jan Schuiling, Jans Beuker, Leo Heddema, Tj van Hogen en mijn oude klasgenoot Andries Barneveld waren 'namen' in het Groninger voetbal. Maar de allerbeste was toch wel Jannes Kuipers, die nota bene als speler van de toenmalige derdeklasser Gruno drie keer werd uitverkoren voor het Noord-Nederlands elftal voor evenzovele semi-interlands tegen de Noordduitsers in de jaren dertig van de vorige eeuw.

Deze namen, als ook die van de legendarische voorzitter H.M. Postma, zullen ongetwijfeld ter spraken komen bij de reünie op zaterdag 18 april, met aansluitend de grote feestavond. Reünisten kunnen zich melden op dit adres: streurjan@gmail.com; feestgangers moeten zich opgeven bij m.mast@vvgruno.nl
Na 13 jaar neemt Karin Kienhuis vrijdag 28 februari afscheid als regiodirecteur van de opleiding Sport en Bewegen/Uniformberoepen bij het Alfa College. De voormalige topjudoka blijft overigens wel actief bij dit onderwijsinstituut, ze gaat verder als als regiodirecteur Zorg, Welzijn en Dienstverlening. Jaco van Gent is Kienhuis' opvolger op Kardinge. De overdracht gaat gepaard met een Masterclass 'Positieve gezondheid' door Machteld Huber. Daarna is er een meet en greet met de gaande en komende directeur.
Voormalig directeur van de Groninger Sportraad, Wim Mensen, loopt de laatste tijd trots als pauw rond. Hij heeft een Duitse beschermvrouw mogen begroeten voor zijn Giro zonder Grenzen, een toeristische fietstocht door Westerwolde en het Duitse Emsland. Niet zo maar iemand, maar iemand van adel: barones Caroline von Landsberg-Velen. Het is niet uitgesloten dat zij zich ook beschikbaar stelt voor 'ein Begegnung mit Grüss.' Ook kwam er Duitse versterking voor de Raad van Advies van Zandbergia, de organiserende stichting. En wel in de persoon van Manfred Büter, tot 1 april de baas van de Tourist Information in Meppen. De Giro zonder Grenzen staat dit jaar voor 17 mei op de agenda.