Derde Helft (367)

Geloof het of niet, maar Theo Jurriens is op Mars aangekomen. Nou ja, zijn boardingpass is er er geland. De voorzitter van de Wielermeerdaagse-Westerkwartier/Noordenveld had zich beroepshalve - als astronoom - aangemeld voor de Insight Mission to Mars van de NASA, de organisatie die de ruimtevaart in de Verenigde Staten onder haar hoede heeft.

Na een reis van 484.773.006 kilometer met de Atlas V staat de naam Jurriens voor de eeuwigheid geregistreerd op deze planeet, om precies te zijn het gebied van aardse stervelingen de naam Elysium Planitia heeft gekregen. Het wachten is nu op een bemande vlucht naar Mars, maar of de Theo Jurriens die ooit nog mee zal maken…..? Dat staat vooralsnog in de sterren geschreven.

Het was trouwens toch al een goede week voor Jurriens, ook in de schoot van Moeder Aarde. Want deze week werd ook bekend dat Leek, in de jaren tachtig van de vorige eeuw de bakermat van de Wielermeerdaagse, terug is in het etappeschema. Met dank onder meer aan Thijs Rondhuis, die de aanzet voor deze in noordelijke wielerkringen bejubelde rentree mogelijk heeft gegeven.

Een opmerkelijk nieuwtje uit de ledenvergadering van Velocitas 1897. Bij deze aloude volksclub is Anjo Mekel toegetreden tot het bestuur. De man die basketbalclub Donar jarenlang diende als assistent-coach heeft bij de groenwitten de portefeuille technische zaken op zich genomen. Zijn voornaamste taak, in samenwerking met Riks IJtsma: Velo weer terugbrengen naar een behoorlijk amateurniveau. Vorig jaar moest de Stadsparkclub in de kelder (vijfde klasse) starten als nieuwbakken zaterdagclub. 

Mede dank zijn Mekels productieve zoon Quinn (afgelopen seizoen topscorer van het Noorden met liefst 77 goals) promoveerde Velo dit jaar naar de vierde klasse, waarin het weer volop meedoet om de titel. Vooralsnog is de tweede klasse de ambitie en daar Mekel mee leven leven. “In de sport moet je doelen stellen,” is zijn credo.

Behalve de aanstelling van Mekel zijn er bij Velocitas ook weer een erespeld voor een 

lid van bijzondere clubtrouw. Dat kleinood viel dit keer Chris Heuvelman ten deel, die al 65 jaar op de ledenlijst staat en de laatste jaren vooral bezig is met materialen en het ordenen – samen met Henk Iwema – van het roemrijke clubarchief. Anita en Linda Mulder kregen er eentje voor hin 25-jarig lidmaatschap.

Volgend jaar – medio juni – wordt de semi-interland Noord-Nederland – Noord-Duitsland in ere hersteld. Dat gebeurt op initiatief van de Sneker freelancejournalist Harry Walstra, die inmiddels een indrukwekkend organisatiecomité om zich heen heeft verzameld met aan Nederlandse zijde bestuurlijke kanonnen als Jan van Driel (oud-voorzitter van het district Noord van de KNVB), Wim Beekman (directeur FC Emmen), Wim Mensen (oud-directeur van de Provinciaal Groninger Sportraad), diens financiële rechterhand Jaap Sanders en Harm Lassche, sinds jaar en dag de man die in Emmen gemeentelijke sportzaken behartigt. Daar, op de Oude Meerdijk, wordt ook gespeeld.

Wie er al allemaal te zien zullen zijn op de groene mat, is nog niet aan de orde. Wel zal een oudgediende op komen marcheren en wel Gruno's Postharmonie. Dit veel gelauwerde gezelschap zal, net als vroeger, de volksliederen weer voor haar rekening nemen.

SC Veendam mag dan in 2013 ter ziele zijn gegaan als professionele voetbalclub, op de boekenmarkt is het nog altijd prominent aanwezig. Deze week werd in het clubhuis van moederclub 1894 nog maar weer eens een boek over de geelzwarte cultclub ten doop gehouden. Het ging om deel 2 van De eeuwige geest van de Langeleegte, net als deel 1 geschreven door oud-journalist en clubwatcher Willem Molema. Het eerste exemplaar kreeg oud-burgemeester Ruud Boekhoven, onder toeziend oog van oud-spelers als Jan Blijham, Bé Kuiper, Jan Bont, Johan Krol, Wout Bosman en Jan Feiken, uitgereikt. Ook oud-sponsor Koos Gjaltema was er bij. Volgend jaar juni is er overigens weer zo'n ceremonieel, want dan presenteert Molema deel 3.

En al die verhalen over Veendam vinden gretig aftrek, want het vorig jaar op de markt verschenen boek De Langeleegte huilt, krijgt een tweede druk. Dat meldde de schrijver Klaas Fleurke mij met gepaste trots. En dan komt er, als onbetwiste klap op de vuurpijl, ook nog eventjes een heuse opera over Veendam achteraan. Ook dat muziekspektakel, getiteld Veendammer Wind, is eind juni/begin juli 2019. De kaartverkoop is inmiddels in volle gang. Daarvoor verwijs ik u naar de website ticketpoint.nl/evenement/veendammer-wind

Derde Helft (366)

Wilt u de oude glorie van van FC Groningen en BV (SC) Veendam nog eens in actrie zien? Dan raad ik u aan komende zaterdag (22 september) naar sportpark De Kalkwijck in Hoogezand, waar de toppers van weleer hun (wat strammer uitziende) kunsten vertoben ten bate van de John Schokker Foundation. Deze stichting ondersteunt prille noordelijke sporttalenten in hun poging de top te bereiken.

Veel bekende oud-spelers hebben toegezegd naar Hoogezand te komen. Op de lijst staan Evgeniy Levchenko, Hugo Alves Velame, Martin Drent, Angelo Cijntje, Ronald Steenge, Johan Tukker, Jan Veenhof, Melchior Schoenmakers, Marnix Kolder, Anne Mulder, Tieme Klompe, Arafath Heuvel, Antoine van der Linden, Arjan Blauw, Arjan Ebbinge, Marcel Roode, Edwin de Kruijff, Erwin Buurmeijer, Guus de Vries, Jan Slor, Lucien Kloetstra, René van der Duin, Johnny Jansen, Robert Nieborg, René Alberts, Bert Stokkingreef, Ronny Venema, Ale van der Meer, Richard Vennema en Bert Mooibroek.

De teams worden gecoacht door Rob McDonald (FC Groningen) en Joop Gall (SC Veendam). Zij zullen even moeten puzzelen op de opstelling, aangezien veel spelers voor beide clubs uitkwamen. De wedstrijd staat onder leiding van scheidsrechter Henk Mulder. De aftrap is om 19.00 uur. Deze nostalgische avond beleeft u mee tegen 4 euro entree, zodat tal van talenten (veelal uit andere sporten) kunnen profiteren van deze voetbalshow.

Theo Sikkema is een druk baasje geworden. De agenda van de sympathieke freelance-verslaggever van RTV Noord begint aardig uit te puilen nu hij ZZP'er is geworden. Sikkema runt vanuit zijn huis in Groningen-zuid het bedrijfje DeKoersNoord, dat dienstbaar is aan de wereld van audio, visio en communicatie. Zo was hij afgelopen weken actief als perschef in twee wielerkoersen, de Boels Ladies Tour en Olympia's Tour door Nederland. Mocht u hem nodig hebben, dan is hij op dit digitale adres te bereiken: dekoersnoord@gmail.com

Als het goed is, wordt volgend jaar (15 juni) de semi-interland Noord-Nederland vs Noord-Duitsland in ere hersteld. Initiatiefnemmer Harrie Walstra uit Sneek heeft zich omringd met door de wol geverfde organisatorische krachten als Harm Lassche (sportbaas gemeente Emmen), Wim Mensen (oud-directeur Provinciaal Groninger Sportraad) en recent ook nog Jan van Driel, voormalig preses van het district Noord van de KNVB. Waar voorheen de allerbeste spelers werden geïnviteerd, wordt het nu nu een clash tussen de beste amateurs van beide regio omdat de profclubs, zo werd al snel duidelijk, hun spelers hiervoor niet beschikbaar stellen.

Ook worden er vier of vijf wildcards uitgereikt aan spelers die niet op het hoogste niveau actief zijn. Zo is de eerste wildcard al min of meer vergeven aan Quinn Mekel, de superschutter van zaterdag-vierdeklasser Velocitas 1897. Hij was vorig noordelijk topscorer met liefst 70 competitiegoals. Zou hij daadwerkelijk meespelen, dan wordt hij zo maar eventjes opgenomen in een legende van spelers als Uwe Seeler, Charly Dörfel, Abe Lenstra en Piet Fransen.

Ook op 78-jarige leeftijd gaat de voormalige Meubelgigant, Johan Franke, weer een monstertocht fietsen. Dit keer trekt de man, die in de jaren zeventig van de vorige eeuw een spraakmakende pionier was in het nog kersverse sponsorland, van Nice naar Bordeaux. Onderweg doet hij onder meer Lourdes aan, waar hij zeker een kaarsje op de goede afloop zal aansteken. Franke, in zijn jeugd een talentvol wielrenner, gaat zeker door tot zijn tachtigste met dit 'werk'. Dan wil hij in Santiago de Compostela zijn derde oorkonde ophalen. Franke: "Als ik ooit bij Petrus voor de poort sta, zal hij me nooit en te nimmer kunnen weigeren."

Ook Jan A. van der Veen is een man met een bijzondere statuur in de noordelijke sportwereld, met name in het Groninger métier. Hij, de huidige nestor van het sportjournaille in deze contreien, zit een halve eeuw in het vak. Jan A. debuteerde in september 1968, in een tijd dat je als verslaggever nog op de spelersbank van Donar – naast toenmalig coach Ruud Skala – werd genood. En na afloop voor 75 cent een pilsje kon kopen in het universitair sportcentrum. De 72-jarige routinier, die als freelancer actief was voor onder meer het Nieuwsblad van het Noorden, Algemeen Dagblad, Veronica en RTL, is momenteel 'koerskapitein' van de gestaag aan popularititeit winnende website Sport in Stad. Hij vierde zijn tiende lustrum met borrelnootjes, bier, zalmmoot, eiersalade en dreuge worst van de keurslager.

Derde Helft (365)

Een fenomeen in het noordelijke amateurvoetbal, Freddy de Grooth, heeft zijn afscheid aangekondigd. Wanneer dat precies is, is nog wel even de vraag. Want Freddy Frikandel, zoals zijn bijnaam luidt, stopt er subiet mee zodra hij zijn 500ste competitiedoelpunt heeft gemaakt. Dat heeft de goalgetter van Groninger Boys gezegd tegen verslaggever Wesley Ferwerda van OOG Radio.

De teller staat momenteel op 453, dus is het niet waarschijnlijk dat hij er komend seizoen al een punt achter gaat zetten. Groninger Boys is derde klasser en op dat niveau is 'eventjes' 47 treffers produceren geen sinecure. Zelfs niet voor Freddy de Grooth.

Of het een primeur in het noodelijke c.q. landelijke amateurvoetbal is, weet ik niet, maar trainer Patrick Beek van zaterdagclub Glimmen laat zich bij de trainingen van zijn selectie assisteren door een heuse drone. Dat las ik in de weekkrant Oostermoer-Noordenveld. Verslaggever Anne Stroink tekende uit de mond van Beek op dat die flink in de buidel heeft getast voor de aanschaf van zo'n mini-helikopter, zodat hij van een redelijk grote hoogte tijdens de trainingen bepaalde spelpatronen vast te leggen die hij vervolgens gaat analyseren met zijn spelersgroep.

Beek: “Als je zo'n drone op vijftig meter hoogte laat vliegen, heb je het hele veld wel in beeld. Dan zie je de contouren en hoe alles met elkaar meebeweegt. Hoe de aansluiting is, hoe de omschakeling is. De blik van boven is anders dan die van langs de kant.” Eén ding lijkt wel zeker, dit voorbeeld voorbeeld doet volgen.

Donderdag 20 september wordt de ter ziele gegane profclub Veendam weer eens tot leven gewekt. Dan is namelijk de presentatie van de voetbalopera over de opkomst en ondergang van BV (SC) Veendam, getiteld Veendammer wind. In een gepast decor, stadion De Langeleegte, stelt actrice Miranda Bolhuis de professionele cast en de artistieke aartsvaders van dit spektakel voor.

Twee iconen van de club, Angelo Cijntje en topscorer aller tijden Marnix Kolder krijgen de eerste toegangsbewijzen uitgereikt uit handen van de commissaris der Koning, René Paas.

Meer dan 70 (zeventig)!! jaar was Karst Doornbos de meester-schaatsenslijper van bijkans half Noord-Nederland. Maar de Niekerker van 80plus heeft onlangs het stokje voor dit specialistische werk overgedragen aan Derk Bonnema uit het tweelingdorp Oldekerk. Ze werkten al een tijdje samen.

Doornbos: “De machine waarop ik slijp en waarop Derk verder gaat is door een intensieve samenwerking tussen ons tweeën tot stand gekomen. Derk heeft de kennis van instrumentmaker fijnmetaal. Mede ook daarom is hij een volwaardige opvolger.” Geinteresseersde schaatsers kunnen Bonnema bereiken via 0594 - 50 46 70 of (mobiel) 06 - 51 69 40 93. Zijn mailadres is fam.bonnema@home.nl

Enkele jaren geleden maakte Sjors Beukeboom met zijn 14 jaar furoreals jeugdverslaggever op de sportredactie van het Dagblad van het Noorden. Inmiddels is hij 22 jaar en vierdejaars student journalistiek op Windesheim in Zwolle. De praktijk beoefent hij momenteel op de algemene online-redactie van de NOS, waar hij een stageplek voor 20 weken heeft gekregen. Daarnaast fietst Sjors ook nog eens verdienstelijk hard. Zo mocht de Potjewolder (Paterswolde dus) zich vorig jaar in het Duitse Bad Dürrheim laten kronen tot beste journalistenrenner van de wereld.

Over talenten gesproken. Bij de John Schokker Foundation staat de inschrijving open voor jeugdige sporters die wel eens een financieel zetje in de rug kunnen gebruiken. Dus weet u in uw familie, kennissenkring of woonbuurt een jongen of meisje (tot 20 jaar) met bijzondere sportaanleg, draag ze voor bij deze charitatieve sportstichting. De talenten kunnen zich (met cv) uiteraard ook zelf opgeven.

Dit jaar hebben ruim twintig – door een commissie van ervaren sportkenners – uitverkorenen er van kunnen profiteren en afgaande op hun rapportages, waren dat schoten in de roos. Wat niet betekent – let wel – dat ze daadwerkelijk de top in hun sport zullen bereiken. Daar komen nog veel andere factoren bij kijken. Hoe dan ook, de inchrijving staat open tot 1 oktober via de site: www.johnschokkerfoundation.nl

Wie de top wél haalde, was Tijmen Eising. Deze wielrenner uit Emmen greep als junior in 2009 zelfs de wereldtitel in het veldrijden. Dat gebeurde in Hoogerheide. Ook de wereldbeker werd dat jaar zijn prooi. Op het allerhoogste niveau, de elite, bleef Eising echter in de subtop hangen. Inmiddels is hij 27 jaar en de knop omgezet richting een maatschappelijke carrière.

De eerste stappen zet hij de Voskamp Groep, een bedrijf dat zich manisfesteert in de bouwwereld. Tijmen is er commercieel medewerker geworden. Heeft dus wat dat betreft een aardje naar zijn vaartje Henk, de tot 1 januari van dit jaar bij FC Emmen commerciële zaken deed.

Wat kan Bauke in deze Tour?

Wat kan

Bauke in

deze Tour?

Door Dick Heuvelman

Een écht topseizoen draait Bauke Mollema dit jaar tot dusver niet, maar dat neemt niet weg dat hij deze week boordevol moraal, zoals dat in het jargon heet, afreist naar Noirmoutier-en-l'Île, een schiereiland dat is gekoppeld aan de Franse westkust. Daar, in de Vendée, gaat de 105de editie van de Tour de France van start en die wil de Groninger troef – al waakt hij er voor dit hoog van de toren te blazen - benutten met een beste prestatie aller tijden in La Grande Boucle. Als hij daarin slaagt moet hij minimaal als nummertje vijf op de Parijse Champs Elysées aankomen, en dan ook nog eens gelardeerd met een ritzege.

Tot dusver staat er zesde plaats in het eindklassement van de Tour op zijn CV, al weer daterend van 2013. Maar zijn finest hour in dit giga-wielercircus beleefde Mollema toch vorig jaar, toen hij op een snikhete zondag in hartje de golvende tocht naar Le-Puy-en-Velay, ritnummer 15, op zijn erelijst kon bijschrijven. Hij deed dat op magistrale wijzen door er in de laatste veertig kilometer een gedenkwaardige solo tegenaan te gooien. Daar had niemand wat van terug en zo vergaarde de man, die tegenwoordig aan de Franse zuidkust resideert, eeuwige roem.

Zo'n succesvolle krachttour smaakt naar meer, erkent ook Bauke Mollema, maar of hij de komende weken nog eens in zo'n vrijbuiterspositie komt, is nog maar de vraag. Vorig jaar was hij in zijn ploeg, Trek-Segafredo, de eerste luitenant van de afscheid nemende kopman Alberto Contador. Toen de Spanjaard halfkoers al geen uitzicht meer had op geel, mocht Bauke waar mogelijk zijn eigen kans gaan. Hij slaagde cum laude en bracht gans het land in opperste staat van extase.

Vandaar dat Mollema al talrijke keren is gevraagd wat zijn doelstelling is in de komende Tour; weer voor een dagsucces gaan of proberen, zoals hij gewend is te doen, zo hoog mogelijk in het algemeen klassement proberen te komen? Het antwoord van Mollema was steevast de tweede optie, het klassement dus. Dat wekte hier en daar nogal eens fronsende wenkbrauwen op, ook al omdat veel kenners hem geen podiumplaats in de Franse hoofdstad toedichten. Zij achten Mollema's kansen op een etappezege groter als hij de strijd om het geel links laat liggen.

Maar Mollema heeft in feite niets te kiezen. Hij wordt door de Amerikaanse formatie vorstelijk betaald als kopman, de vlaggendrager van het octet die voor de meeste exposure moet zorgen en wordt geacht zijn partijtje mee te blazen in de slagschaduw van favorieten als, jawel, Chris Froome, Alejandro Valverde, Nairo Quintana en Vincenzo Nibali. En nee, Mollema is niet het type dat zijn veranwoordelijkheid uit de weg gaat. Loyaliteit aan zijn bazen staat bij hem hem nooit ter discussie. Bovendien is hij zelf ook nog eens zo eerzuchtig dat hij wil laten zien dat hij vooral nog niet als klassementsrenner moet worden afgeschreven.

Dit vertrekpunt geeft Bauke Mollema extra motivatieprikkels. Stiekemweg heeft hij zijn vizier afgesteld op een top 5-klassering, want het zijn diezelfde (Amerikaanse) bazen zitten hem een beetje achter de (koers)broek aan de laatste jaren. Eerst - vorig jaar - met het aantrekken van Contador en nu weer met het flirten met Richie Porte, de Australiër die BMC gaat verlaten en een aanbieding heeft gekregen van Trek Segafredo, nadat eerder Simon Yates – dagenlang rozetruidrager in de recente Giro d'Italia – voor een identiek aanbod had bedankt. Deze bewegingen op de transfermarkt maken hoe dan ook duidelijk dat men bij de rode brigade Mollema als absolute kopman toch min of meer aan het afschrijven is.

Wellicht zal er voor de import-Monegask, net als vorig jaar, bij Trek nog wel plaats zijn als schaduw-kopman, maar Bauke is niet het type dat zich zo maar eventjes aan de kant laat schuiven. Niet dat hij dat, zoals het een Groninger betaamt, hardop zal zeggen, maar in stilte heeft hij de afgelopen weken gewerkt aan een optreden dat recht moet doen aan zijn kopmanschap. Is het niet bij Trek-Segrafedo, dan toch wel bij een andere World Tourploeg. Want kopmannen zijn dun gezaaid en genieten een exclusieve status in het peloton.

De vraag is alleen of Bauke Mollema zijn snode koersplan in deze Ronde van Frankrijk ten uitvoer kan brengen. Vooralsnog is 2018 niet zijn jaar. Hij heeft maper een platte prijs gereden tot dusver. Nou is hij sowieso geen veelwinnaar, maar zijn uitslagen houden ook niet over. Het is in feite gebleven bij een tweede plaats in de eindstand van de (kleine) Italiaanse etappekoers Coppi & Bartali , een zesde stek in de Waalse Pijl - traditiegetrouw bovenop de Muur van Huy - en een zevende in de Ronde van het Baskenland.

Maar waar hij ook zijn neus aan het venster wilde steken, lukte het van geen kant. Zoals in Parijs-Nice (30ste), de Amstel Gold Race (35ste) en Luik-Bastenaken-Luik (25ste). Na Luik haalde hij wekenlang geen rugummer af en verscheen hij pas in de Ronde van Zwitserland weer eens aan het vertrek. Ook dat kenmerkt de loopbaan van Mollema, hij is bepaald geen veelvraat als het om koersdagen gaat. Waar een man als Valverde de koersen aaneen rijgt, gaat Mollema economisch met zijn lijf en leden om. Gaat hij liever op trainingsstage dan een wedstrijd rijden.

Voor wat het waard is, want na die lange wedstrijdloze periode van eind april tot medio juni bleef hij in Zwitserland onder de maat. Zijn maat voor alle duidelijkheid. Terwijl deze ronde, qua imago de vierde van alle etappewedstrijden, hem in het verleden toch altijd goed heeft gelegen. Dit keer dus niet. Bergop kon hij niet met de besten (Richie Porte en Jacob Fuglsang) mee en in de afsluitende tijdrit, weliswaar over een vlak parcours, tuimelde hij zelfs uit de top 10 van het finale klassement.

Niettemin liet hij via de vaderlandse media weten dat hij hoopvol gestemd is voor de nakende Tour. Hij kijkt er zelfs verlangend naar uit, zo gretig uit hij zich in diverse media. De voorbereiding verliep naar wens, ook al gaf hij daarvan dus geen blijk in de Tour de Suisse. Weliswaar is dat tegenwoordig een koers, net als de Franse Dauphiné Libéré, waarin de toppers vooral verstoppertje plegen te spelen, maar toch....

De heren topcoureurs plegen tegenwoordig één of twee dagen uit te kiezen om zich serieus te testen en waken er voor zich in een favorietenrol voor de Tour wentelen. Ook Bauke Mollema zal in Zwitserland een dag (of twee) hebben uitgekozen, maar hij heeft niet duidelijk kunnen maken welke dat was. Ofwel, hij kwam amper in beeld. Richie Porte was de uitzondering die deze hedendaagse regel bevestigt. Met die aantekening dat hij het in de Tour nog nooit heeft laten zien. Drie weken goed zijn lijkt voor de Australiër te veel van het goede.

Vanaf zaterdag, als in Noirmoutier de startvlag valt, gaat Porte niettemin andermaal als één der kanshebbers van start. En zal ook aan het licht komen hoe goed Bauke Mollema nu werkelijk is. Aan veerkracht en taaiheid geen gebrek bij hem. Dat is zijn grote kracht. En in zijn voordeel spreekt ook de lange aanloop naar de bergen. In de eerste, nagenoeg vlakke week kan hij nog even aan zijn vorm schaven. Dan is het voor de klassmentsmannen 'gewoon' een kwestie van attent volgen.

Op de zesde dag is het wel zaak op de Muur van Bretagne niet al te veel seconden te verliezen, waarna drie dagen later, als op weg naar Roubaix de met kasseien bezaaide Hel van het Noorden opdoemt, het geen kwaad kan met Vrouwe Fortuna op een akkoordje te gooien. Want als het beetje tegenzit, loopt het verlies op de gevreesde pavé's niet op in seconden, maar in minuten.

Pas op dinsdag 17 juli zal Bauke Mollema, net als al die andere kopmannen, voor de eerste serieuze proeve van bekwaamheid komen te staan. Dan staat de eerste bergetappe op de rol, van het toeristenoord Annecy naar Le Grand-Bornand. Onderweg staan er vier cols op het menu. Nog niet de meest onheilspellende beklimmingen, maar wel van dusdanig kaliber dat het klassement in een eerste serieuze plooi zal worden gelegd.

Een dag later zal op Alpe d'Huez duidelijk worden of Bauke Mollema uitzicht heeft op zijn grote doel, top 5 in Parijs. Zo niet, dan kan hij altijd nog omschakelen naar plan B, een etappezege. Daarvoor dienen zich nog redelijk wat kansen aan, niet alleen in de Pyreneeën maar ook in de stevig geaccidenteerde tussenetappes naar Mende en Carcassonne. Die spelen zich af in nagenoeg hetzelfde decor als waar Mollema vorig zo grandioos toesloeg.

Eén ding is zeker, Bauke Mollema zal - referend aan de gang van zaken tot nu toe dit seizoen - flink boven zichzelf uit moeten stijgen om zowel Plan A als ook Plan B ten uitvoer te kunnen brengen. Maar zei de legendarische ploegleider Kees Pellenaars ooit niet dat als Jan Janssen de Tour kon winnen, Pel's schoonmoeder dat dan ook zou kunnen.

Dat was in 1968. En wie ging er toen met het geel vandoor in Parijs? Jawel, Jan Janssen!