maandag 17 september 2018

Derde Helft (366)


Wilt u de oude glorie van van FC Groningen en BV (SC) Veendam nog eens in actrie zien? Dan raad ik u aan komende zaterdag (22 september) naar sportpark De Kalkwijck in Hoogezand, waar de toppers van weleer hun (wat strammer uitziende) kunsten vertoben ten bate van de John Schokker Foundation. Deze stichting ondersteunt prille noordelijke sporttalenten in hun poging de top te bereiken.
Veel bekende oud-spelers hebben toegezegd naar Hoogezand te komen. Op de lijst staan Evgeniy Levchenko, Hugo Alves Velame, Martin Drent, Angelo Cijntje, Ronald Steenge, Johan Tukker, Jan Veenhof, Melchior Schoenmakers, Marnix Kolder, Anne Mulder, Tieme Klompe, Arafath Heuvel, Antoine van der Linden, Arjan Blauw, Arjan Ebbinge, Marcel Roode, Edwin de Kruijff, Erwin Buurmeijer, Guus de Vries, Jan Slor, Lucien Kloetstra, René van der Duin, Johnny Jansen, Robert Nieborg, René Alberts, Bert Stokkingreef, Ronny Venema, Ale van der Meer, Richard Vennema en Bert Mooibroek.
De teams worden gecoacht door Rob McDonald (FC Groningen) en Joop Gall (SC Veendam). Zij zullen even moeten puzzelen op de opstelling, aangezien veel spelers voor beide clubs uitkwamen. De wedstrijd staat onder leiding van scheidsrechter Henk Mulder. De aftrap is om 19.00 uur. Deze nostalgische avond beleeft u mee tegen 4 euro entree, zodat tal van talenten (veelal uit andere sporten) kunnen profiteren van deze voetbalshow.
Theo Sikkema is een druk baasje geworden. De agenda van de sympathieke freelance-verslaggever van RTV Noord begint aardig uit te puilen nu hij ZZP'er is geworden. Sikkema runt vanuit zijn huis in Groningen-zuid het bedrijfje DeKoersNoord, dat dienstbaar is aan de wereld van audio, visio en communicatie. Zo was hij afgelopen weken actief als perschef in twee wielerkoersen, de Boels Ladies Tour en Olympia's Tour door Nederland. Mocht u hem nodig hebben, dan is hij op dit digitale adres te bereiken: dekoersnoord@gmail.com
Als het goed is, wordt volgend jaar (15 juni) de semi-interland Noord-Nederland vs Noord-Duitsland in ere hersteld. Initiatiefnemmer Harrie Walstra uit Sneek heeft zich omringd met door de wol geverfde organisatorische krachten als Harm Lassche (sportbaas gemeente Emmen), Wim Mensen (oud-directeur Provinciaal Groninger Sportraad) en recent ook nog Jan van Driel, voormalig preses van het district Noord van de KNVB. Waar voorheen de allerbeste spelers werden geïnviteerd, wordt het nu nu een clash tussen de beste amateurs van beide regio omdat de profclubs, zo werd al snel duidelijk, hun spelers hiervoor niet beschikbaar stellen.
Ook worden er vier of vijf wildcards uitgereikt aan spelers die niet op het hoogste niveau actief zijn. Zo is de eerste wildcard al min of meer vergeven aan Quinn Mekel, de superschutter van zaterdag-vierdeklasser Velocitas 1897. Hij was vorig noordelijk topscorer met liefst 70 competitiegoals. Zou hij daadwerkelijk meespelen, dan wordt hij zo maar eventjes opgenomen in een legende van spelers als Uwe Seeler, Charly Dörfel, Abe Lenstra en Piet Fransen.
Ook op 78-jarige leeftijd gaat de voormalige Meubelgigant, Johan Franke, weer een monstertocht fietsen. Dit keer trekt de man, die in de jaren zeventig van de vorige eeuw een spraakmakende pionier was in het nog kersverse sponsorland, van Nice naar Bordeaux. Onderweg doet hij onder meer Lourdes aan, waar hij zeker een kaarsje op de goede afloop zal aansteken. Franke, in zijn jeugd een talentvol wielrenner, gaat zeker door tot zijn tachtigste met dit 'werk'. Dan wil hij in Santiago de Compostela zijn derde oorkonde ophalen. Franke: "Als ik ooit bij Petrus voor de poort sta, zal hij me nooit en te nimmer kunnen weigeren."
Ook Jan A. van der Veen is een man met een bijzondere statuur in de noordelijke sportwereld, met name in het Groninger métier. Hij, de huidige nestor van het sportjournaille in deze contreien, zit een halve eeuw in het vak. Jan A. debuteerde in september 1968, in een tijd dat je als verslaggever nog op de spelersbank van Donar – naast toenmalig coach Ruud Skalawerd genood. En na afloop voor 75 cent een pilsje kon kopen in het universitair sportcentrum. De 72-jarige routinier, die als freelancer actief was voor onder meer het Nieuwsblad van het Noorden, Algemeen Dagblad, Veronica en RTL, is momenteel 'koerskapitein' van de gestaag aan popularititeit winnende website Sport in Stad. Hij vierde zijn tiende lustrum met borrelnootjes, bier, zalmmoot, eiersalade en dreuge worst van de keurslager.

dinsdag 11 september 2018

Derde Helft (365)


Een fenomeen in het noordelijke amateurvoetbal, Freddy de Grooth, heeft zijn afscheid aangekondigd. Wanneer dat precies is, is nog wel even de vraag. Want Freddy Frikandel, zoals zijn bijnaam luidt, stopt er subiet mee zodra hij zijn 500ste competitiedoelpunt heeft gemaakt. Dat heeft de goalgetter van Groninger Boys gezegd tegen verslaggever Wesley Ferwerda van OOG Radio.

De teller staat momenteel op 453, dus is het niet waarschijnlijk dat hij er komend seizoen al een punt achter gaat zetten. Groninger Boys is derde klasser en op dat niveau is 'eventjes' 47 treffers produceren geen sinecure. Zelfs niet voor Freddy de Grooth.

Of het een primeur in het noodelijke c.q. landelijke amateurvoetbal is, weet ik niet, maar trainer Patrick Beek van zaterdagclub Glimmen laat zich bij de trainingen van zijn selectie assisteren door een heuse drone. Dat las ik in de weekkrant Oostermoer-Noordenveld. Verslaggever Anne Stroink tekende uit de mond van Beek op dat die flink in de buidel heeft getast voor de aanschaf van zo'n mini-helikopter, zodat hij van een redelijk grote hoogte tijdens de trainingen bepaalde spelpatronen vast te leggen die hij vervolgens gaat analyseren met zijn spelersgroep.

Beek: “Als je zo'n drone op vijftig meter hoogte laat vliegen, heb je het hele veld wel in beeld. Dan zie je de contouren en hoe alles met elkaar meebeweegt. Hoe de aansluiting is, hoe de omschakeling is. De blik van boven is anders dan die van langs de kant.” Eén ding lijkt wel zeker, dit voorbeeld voorbeeld doet volgen.

Donderdag 20 september wordt de ter ziele gegane profclub Veendam weer eens tot leven gewekt. Dan is namelijk de presentatie van de voetbalopera over de opkomst en ondergang van BV (SC) Veendam, getiteld Veendammer wind. In een gepast decor, stadion De Langeleegte, stelt actrice Miranda Bolhuis de professionele cast en de artistieke aartsvaders van dit spektakel voor.

Twee iconen van de club, Angelo Cijntje en topscorer aller tijden Marnix Kolder krijgen de eerste toegangsbewijzen uitgereikt uit handen van de commissaris der Koning, René Paas.

Meer dan 70 (zeventig)!! jaar was Karst Doornbos de meester-schaatsenslijper van bijkans half Noord-Nederland. Maar de Niekerker van 80plus heeft onlangs het stokje voor dit specialistische werk overgedragen aan Derk Bonnema uit het tweelingdorp Oldekerk. Ze werkten al een tijdje samen.

Doornbos: “De machine waarop ik slijp en waarop Derk verder gaat is door een intensieve samenwerking tussen ons tweeën tot stand gekomen. Derk heeft de kennis van instrumentmaker fijnmetaal. Mede ook daarom is hij een volwaardige opvolger.” Geinteresseersde schaatsers kunnen Bonnema bereiken via 0594 - 50 46 70 of (mobiel) 06 - 51 69 40 93. Zijn mailadres is fam.bonnema@home.nl

Enkele jaren geleden maakte Sjors Beukeboom met zijn 14 jaar furoreals jeugdverslaggever op de sportredactie van het Dagblad van het Noorden. Inmiddels is hij 22 jaar en vierdejaars student journalistiek op Windesheim in Zwolle. De praktijk beoefent hij momenteel op de algemene online-redactie van de NOS, waar hij een stageplek voor 20 weken heeft gekregen. Daarnaast fietst Sjors ook nog eens verdienstelijk hard. Zo mocht de Potjewolder (Paterswolde dus) zich vorig jaar in het Duitse Bad Dürrheim laten kronen tot beste journalistenrenner van de wereld.
Over talenten gesproken. Bij de John Schokker Foundation staat de inschrijving open voor jeugdige sporters die wel eens een financieel zetje in de rug kunnen gebruiken. Dus weet u in uw familie, kennissenkring of woonbuurt een jongen of meisje (tot 20 jaar) met bijzondere sportaanleg, draag ze voor bij deze charitatieve sportstichting. De talenten kunnen zich (met cv) uiteraard ook zelf opgeven.

Dit jaar hebben ruim twintig – door een commissie van ervaren sportkenners – uitverkorenen er van kunnen profiteren en afgaande op hun rapportages, waren dat schoten in de roos. Wat niet betekent – let wel – dat ze daadwerkelijk de top in hun sport zullen bereiken. Daar komen nog veel andere factoren bij kijken. Hoe dan ook, de inchrijving staat open tot 1 oktober via de site: www.johnschokkerfoundation.nl

Wie de top wél haalde, was Tijmen Eising. Deze wielrenner uit Emmen greep als junior in 2009 zelfs de wereldtitel in het veldrijden. Dat gebeurde in Hoogerheide. Ook de wereldbeker werd dat jaar zijn prooi. Op het allerhoogste niveau, de elite, bleef Eising echter in de subtop hangen. Inmiddels is hij 27 jaar en de knop omgezet richting een maatschappelijke carrière.

De eerste stappen zet hij de Voskamp Groep, een bedrijf dat zich manisfesteert in de bouwwereld. Tijmen is er commercieel medewerker geworden. Heeft dus wat dat betreft een aardje naar zijn vaartje Henk, de tot 1 januari van dit jaar bij FC Emmen commerciële zaken deed.

donderdag 5 juli 2018

Wat kan Bauke in deze Tour?


Wat kan
Bauke in
deze Tour?


Door Dick Heuvelman

Een écht topseizoen draait Bauke Mollema dit jaar tot dusver niet, maar dat neemt niet weg dat hij deze week boordevol moraal, zoals dat in het jargon heet, afreist naar Noirmoutier-en-l'Île, een schiereiland dat is gekoppeld aan de Franse westkust. Daar, in de Vendée, gaat de 105de editie van de Tour de France van start en die wil de Groninger troef – al waakt hij er voor dit hoog van de toren te blazen - benutten met een beste prestatie aller tijden in La Grande Boucle. Als hij daarin slaagt moet hij minimaal als nummertje vijf op de Parijse Champs Elysées aankomen, en dan ook nog eens gelardeerd met een ritzege.
Tot dusver staat er zesde plaats in het eindklassement van de Tour op zijn CV, al weer daterend van 2013. Maar zijn finest hour in dit giga-wielercircus beleefde Mollema toch vorig jaar, toen hij op een snikhete zondag in hartje de golvende tocht naar Le-Puy-en-Velay, ritnummer 15, op zijn erelijst kon bijschrijven. Hij deed dat op magistrale wijzen door er in de laatste veertig kilometer een gedenkwaardige solo tegenaan te gooien. Daar had niemand wat van terug en zo vergaarde de man, die tegenwoordig aan de Franse zuidkust resideert, eeuwige roem.
Zo'n succesvolle krachttour smaakt naar meer, erkent ook Bauke Mollema, maar of hij de komende weken nog eens in zo'n vrijbuiterspositie komt, is nog maar de vraag. Vorig jaar was hij in zijn ploeg, Trek-Segafredo, de eerste luitenant van de afscheid nemende kopman Alberto Contador. Toen de Spanjaard halfkoers al geen uitzicht meer had op geel, mocht Bauke waar mogelijk zijn eigen kans gaan. Hij slaagde cum laude en bracht gans het land in opperste staat van extase.
Vandaar dat Mollema al talrijke keren is gevraagd wat zijn doelstelling is in de komende Tour; weer voor een dagsucces gaan of proberen, zoals hij gewend is te doen, zo hoog mogelijk in het algemeen klassement proberen te komen? Het antwoord van Mollema was steevast de tweede optie, het klassement dus. Dat wekte hier en daar nogal eens fronsende wenkbrauwen op, ook al omdat veel kenners hem geen podiumplaats in de Franse hoofdstad toedichten. Zij achten Mollema's kansen op een etappezege groter als hij de strijd om het geel links laat liggen.
Maar Mollema heeft in feite niets te kiezen. Hij wordt door de Amerikaanse formatie vorstelijk betaald als kopman, de vlaggendrager van het octet die voor de meeste exposure moet zorgen en wordt geacht zijn partijtje mee te blazen in de slagschaduw van favorieten als, jawel, Chris Froome, Alejandro Valverde, Nairo Quintana en Vincenzo Nibali. En nee, Mollema is niet het type dat zijn veranwoordelijkheid uit de weg gaat. Loyaliteit aan zijn bazen staat bij hem hem nooit ter discussie. Bovendien is hij zelf ook nog eens zo eerzuchtig dat hij wil laten zien dat hij vooral nog niet als klassementsrenner moet worden afgeschreven.
Dit vertrekpunt geeft Bauke Mollema extra motivatieprikkels. Stiekemweg heeft hij zijn vizier afgesteld op een top 5-klassering, want het zijn diezelfde (Amerikaanse) bazen zitten hem een beetje achter de (koers)broek aan de laatste jaren. Eerst - vorig jaar - met het aantrekken van Contador en nu weer met het flirten met Richie Porte, de Australiër die BMC gaat verlaten en een aanbieding heeft gekregen van Trek Segafredo, nadat eerder Simon Yates – dagenlang rozetruidrager in de recente Giro d'Italia – voor een identiek aanbod had bedankt. Deze bewegingen op de transfermarkt maken hoe dan ook duidelijk dat men bij de rode brigade Mollema als absolute kopman toch min of meer aan het afschrijven is.
Wellicht zal er voor de import-Monegask, net als vorig jaar, bij Trek nog wel plaats zijn als schaduw-kopman, maar Bauke is niet het type dat zich zo maar eventjes aan de kant laat schuiven. Niet dat hij dat, zoals het een Groninger betaamt, hardop zal zeggen, maar in stilte heeft hij de afgelopen weken gewerkt aan een optreden dat recht moet doen aan zijn kopmanschap. Is het niet bij Trek-Segrafedo, dan toch wel bij een andere World Tourploeg. Want kopmannen zijn dun gezaaid en genieten een exclusieve status in het peloton.
De vraag is alleen of Bauke Mollema zijn snode koersplan in deze Ronde van Frankrijk ten uitvoer kan brengen. Vooralsnog is 2018 niet zijn jaar. Hij heeft maper een platte prijs gereden tot dusver. Nou is hij sowieso geen veelwinnaar, maar zijn uitslagen houden ook niet over. Het is in feite gebleven bij een tweede plaats in de eindstand van de (kleine) Italiaanse etappekoers Coppi & Bartali , een zesde stek in de Waalse Pijl - traditiegetrouw bovenop de Muur van Huy - en een zevende in de Ronde van het Baskenland.
Maar waar hij ook zijn neus aan het venster wilde steken, lukte het van geen kant. Zoals in Parijs-Nice (30ste), de Amstel Gold Race (35ste) en Luik-Bastenaken-Luik (25ste). Na Luik haalde hij wekenlang geen rugummer af en verscheen hij pas in de Ronde van Zwitserland weer eens aan het vertrek. Ook dat kenmerkt de loopbaan van Mollema, hij is bepaald geen veelvraat als het om koersdagen gaat. Waar een man als Valverde de koersen aaneen rijgt, gaat Mollema economisch met zijn lijf en leden om. Gaat hij liever op trainingsstage dan een wedstrijd rijden.
Voor wat het waard is, want na die lange wedstrijdloze periode van eind april tot medio juni bleef hij in Zwitserland onder de maat. Zijn maat voor alle duidelijkheid. Terwijl deze ronde, qua imago de vierde van alle etappewedstrijden, hem in het verleden toch altijd goed heeft gelegen. Dit keer dus niet. Bergop kon hij niet met de besten (Richie Porte en Jacob Fuglsang) mee en in de afsluitende tijdrit, weliswaar over een vlak parcours, tuimelde hij zelfs uit de top 10 van het finale klassement.
Niettemin liet hij via de vaderlandse media weten dat hij hoopvol gestemd is voor de nakende Tour. Hij kijkt er zelfs verlangend naar uit, zo gretig uit hij zich in diverse media. De voorbereiding verliep naar wens, ook al gaf hij daarvan dus geen blijk in de Tour de Suisse. Weliswaar is dat tegenwoordig een koers, net als de Franse Dauphiné Libéré, waarin de toppers vooral verstoppertje plegen te spelen, maar toch....
De heren topcoureurs plegen tegenwoordig één of twee dagen uit te kiezen om zich serieus te testen en waken er voor zich in een favorietenrol voor de Tour wentelen. Ook Bauke Mollema zal in Zwitserland een dag (of twee) hebben uitgekozen, maar hij heeft niet duidelijk kunnen maken welke dat was. Ofwel, hij kwam amper in beeld. Richie Porte was de uitzondering die deze hedendaagse regel bevestigt. Met die aantekening dat hij het in de Tour nog nooit heeft laten zien. Drie weken goed zijn lijkt voor de Australiër te veel van het goede.
Vanaf zaterdag, als in Noirmoutier de startvlag valt, gaat Porte niettemin andermaal als één der kanshebbers van start. En zal ook aan het licht komen hoe goed Bauke Mollema nu werkelijk is. Aan veerkracht en taaiheid geen gebrek bij hem. Dat is zijn grote kracht. En in zijn voordeel spreekt ook de lange aanloop naar de bergen. In de eerste, nagenoeg vlakke week kan hij nog even aan zijn vorm schaven. Dan is het voor de klassmentsmannen 'gewoon' een kwestie van attent volgen.
Op de zesde dag is het wel zaak op de Muur van Bretagne niet al te veel seconden te verliezen, waarna drie dagen later, als op weg naar Roubaix de met kasseien bezaaide Hel van het Noorden opdoemt, het geen kwaad kan met Vrouwe Fortuna op een akkoordje te gooien. Want als het beetje tegenzit, loopt het verlies op de gevreesde pavé's niet op in seconden, maar in minuten.
Pas op dinsdag 17 juli zal Bauke Mollema, net als al die andere kopmannen, voor de eerste serieuze proeve van bekwaamheid komen te staan. Dan staat de eerste bergetappe op de rol, van het toeristenoord Annecy naar Le Grand-Bornand. Onderweg staan er vier cols op het menu. Nog niet de meest onheilspellende beklimmingen, maar wel van dusdanig kaliber dat het klassement in een eerste serieuze plooi zal worden gelegd.
Een dag later zal op Alpe d'Huez duidelijk worden of Bauke Mollema uitzicht heeft op zijn grote doel, top 5 in Parijs. Zo niet, dan kan hij altijd nog omschakelen naar plan B, een etappezege. Daarvoor dienen zich nog redelijk wat kansen aan, niet alleen in de Pyreneeën maar ook in de stevig geaccidenteerde tussenetappes naar Mende en Carcassonne. Die spelen zich af in nagenoeg hetzelfde decor als waar Mollema vorig zo grandioos toesloeg.
Eén ding is zeker, Bauke Mollema zal - referend aan de gang van zaken tot nu toe dit seizoen - flink boven zichzelf uit moeten stijgen om zowel Plan A als ook Plan B ten uitvoer te kunnen brengen. Maar zei de legendarische ploegleider Kees Pellenaars ooit niet dat als Jan Janssen de Tour kon winnen, Pel's schoonmoeder dat dan ook zou kunnen.
Dat was in 1968. En wie ging er toen met het geel vandoor in Parijs? Jawel, Jan Janssen!


zondag 29 april 2018

Derde Helft (364)


Om te beginnen twee felicitaties richting Eemsmond. In Delfzijl is Jan Wildeman door ZKH Willem-Alexander vereerd met het lidmaatschap in de Orde van Oranje Nassau vanwege grote verdiensten in de vrijwilligerssector. Onder meer bij FC Groningen, waar hij eerst de Stem van het Oosterpark was en sinds de verhuizing in 2006 de Stem van de Groene Kathedraal, ofwel de Euroborg.

Een eindje westwaarts, in Appingedam, viel Hans Meijer eenzelfde eerbetoon ten deel. Meijer was in de gloriejaren van de vv Appingedam onder meer trainer op het Burgemeester Wellemansportpaark en heeft bij BV Veendam technisch zaken gedaan. De laatste jaren is Hans Meijer, samen met de al koninklijk gelauwerde Kees Bijmolt, aanjager van sportevenementen in 'Daam'. Zo hebben zij er een prachtige schaatsmarathon van het ijs getild en hebben beide heren Appingedam als één van de startplaatsen ook op de kaart van het WK wielrennen 2020 gezet.

Eens sportvrouw, altijd sportvrouw. Dat is zeker van toepassing van Daniëlle Bekkering, die afgelopen seizoen als 40plusser een punt zette achter een glorierijke loopman als marathonschaatsster. Maar de Den Hamse is niet op jaar lauweren gaan rusten. Ze is momenteel druk in training voor wéér een marathon. De meest klassieke marathon zelfs, de looptocht over 42 kilometer en 195 meter. Ze hoopt deze uitdaging over vier weken te volbrengen in Kopenhagen. We wensen haar alle succes.

Zandberg, het gehucht in de zuidoosthoek van de provincie Groningen dat internationaal bekendheid kreeg als plaats waar de eerste punten voor de bergtrui in de Giro d'Italia van 2002 waren te verdienen, laat ook weer van zich horen. Komende zaterdag wordt er in plaatselijke St Josephkerk door pastoor Jos Deuling een heilige mis opgedragen aan alle slachtoffers die tijdens hun sportbeoefening het leven lieten. Het koor Sometimes zorgt voor de muzikale omlijsting. Organisator Wim Mensen, man van het eerste Gironingen-uur, is op dat idee gekomen nadat de laatste weken twee Belgische wielrenners, Michael Goolaerts en Jeroen Goeleven, zijn overleden. De mis is de plechtige opmaat voor de zevende editie van de Giro zonder Grenzen, de toertocht van Musselkanaal naar het Duitse pretpark Schloss Dankern en weer terug (55km). Daar bent u – op 6 mei dus – vanaf 9 uur ook van harte welkom. Fiets meenemen.

Als u op de A28 ter hoogte van de afslag Assen-Noord rijdt, ziet u naast het pand van de ANWB Alarmcentrale een grote zuil verrijzen. Dat is een schepping van onder andere Paolo Assorgia, in het verleden bekend als profvoetballer van FC Groningen en BV Veendam. Samen met Henk Wijsbeek en Niels Vanderveen laat Assorgia daar het grootste, meest duurzame, digitale billboard van Nederland plaatsen. Vanaf 1 mei worden er op deze zogenaamde greenledwall via twee schermen van 100 vierkante meter boodschappen en berichten geplaatst die ongetwijfeld de aandacht zullen trekken tienduizenden automobilisten die er dagelijks langs rijden. De tarieven voor gebruik van het scherm zijn 170 euro per uur, 's avonds gereduceerd tot 70 euro.

Nu Anjo Mekel, voormalig assistent-coach van Donar, als kijker naar zijn zoon Quinn (topcorer van Velocitas 1897) de voetbalvelden afstruint, ziet hij ook dingen die beter kunnen in deze sport. Bijvoorbeeld, vindt Mekel, zouden er individuele P's moeten worden uitgedeeld na een overtreding. Drie persoonlijke fouten zou in zijn visie bestraft moeten worden met geel, vijf met rood. Net als in het basketbal dus. Mekel: "Je hebt spelers die niets anders doen dan overtredingen maken om het spel van de tegenstanmder te ontregelen. Dat is hoogst irritant. Met de invoering van P-tjes is dat mijns inziens snel afgelopen en komt dat het spel ook nog eens ten goede."

Sportliefhebber c.q. -aanjager Jack Suiveer is afgelopen zaterdag aan het groundhoppen geweest in Noord-Holland. Eerst bracht hij, vergezeld door zijn vriend Menno Kramer,  een bezoek aan de oudste voetbalclub van Nederland, de Koninklijke HFC, die hij zag remiseren (1-1) met het Groesbeekse De Treffers. Vervolgens ging het naar sportpark Schonenberg in Velsen-Zuid, de thuishaven van Telstar. Daar genoot hij van de ambiance rond de wedstrijd tegen SC Cambuur. Suiver: "Geweldig gezellige businessclub en een no-nonsensecultuur. Gewoon heerlijk ouderwets naar een potje voetbal gaan. Deed me denken aan bezoeken bij SC Veendam."

Dat Veendam nog altijd in de harten van veel noordelijke voetballiefhebbers voortleeft, werd zaterdag ook duidelijk in Vries. Daar organiseerde Gert Feunekes, nog altijd supporter van de ter ziele gegane cultclub, een heuse Veendam-party. De feestgangers kregen als dresscode de kleuren geel en zwart voorgeschreven. Als ceremoniemeester c.q. gangmaker was Henk de Haan, inclusief bugel, gecontracteerd.

In schril contrast hiermee is de stemming in huize Kortekaas in Eelde, waar basketbalfreak Hans Kortekaas na een kort ziekbed is overleden. Een kwaadaardige hersentumor zorgde er voor dat hij slechts 61 jaar mocht worden. Hans Kortekaas was noordelijk correspondent van de website van de Dutch Basketball League. Als zodanig bezocht hij altijd de thuiswedstrijden van Donar en Aris Leeuwarden. Bevlogenheid en grote kennis van zaken karaktiseerden zijn verhalen. De basketbalscene zal hem missen. Ik wens de familie en vrienden van Hans veel sterkte toe bij het verwerken van dit zware verlies.