vrijdag 3 april 2020

Derde Helft (398)


In deze sombere tijden kan een trieste tijding vanuit Leek er ook wel bij. Daar is Bert K(oert) van Dwingelen overleden. Bert K., zoals we hem vaak aanspraken, was een graag geziene man in het Westerkwartier en omgeving. Dat had veel te maken met zijn activiteiten als journalist van de Leekster Courant. Hij was, om maar eens wat te noemen, één van de initiatiefnemers van de Westerkwartier-Noordenveld Wielermeerdaagse, samen met onder meer collega Frits Poelman en textielkoning (Snuffel) Gauke Poelman

Van Dwingelen was - zeg maar - de Henri Desgranges (oprichter Tour de France) van het Westerkwartier. Deed Desgranges dat in 1903 ten faveure van zijn sportblad l'Auto, Van Dwingelen deed het in 1982 ter meerdere glorie van de Leekster Courant, waar hij opklom tot hoofdredacteur. Met de sponsoring van een wielerspektakel kreeg de 'Leekster' in hartje zomer extra attentiewaarde. Bovendien kon Leek en omstreken wel wat sportieve reuring gebruiken. Het werd ook een doorslaand succes. De schepping van Van Dwingelen en co. groeide uit tot een sportief kroonjuweel van de streek, net zoals het Leekster Zaalvoetbal Gala.

Nadat hij gepensioneerd was diende hij het wielerfestijn nog enkele jaren als voorzitter. De Leekster Courant werd er trouwens niet mee gered. Die moest eind 1999 het loodje leggen. En nu Bert K. van Dwingelen ook. Hij is 77 jaar geworden.

Ook geen leuk nieuws over John Franke, de oud-wielrenner en tegenwoordig actief in de politiek als lid van de raadsfractie Leefbaar Tynaarlo. Hij heeft vorig week te horen gekregen dat hij longkanker heeft. Maar John is, aldus de behandelende artsen, nog (lang) niet verloren. Inmiddels is er een stevig medisch programma opgestart dat hem moet genezen. De eerste chemokuur zit er op en hij beseft dat er nog zware tijden zullen volgen.

Maar als wielrenner heeft hij veel af moeten zien en daar ziet hij niet tegenop. Integendeel zelfs, hij zit boordevol goesting. Zo is John ook een actie begonnen, getiteld Kankerop! Franke: "Ik doe dit omdat ik zelf zeker vier maanden heb verspeeld doordat mijn huisarts mij niet direct doorverwees. Door mijn mondigheid lukte dat alsnog. Maar helaas in een stadium te laat. Daarom wil ik met mijn actie thoraxbussen door Nederland laten rijden waarin je gratis getest kunt worden. Zo'n bus heb ik dus gemist." Kortom, John Franke vraagt alle mogelijke steun voor zijn actie via zijn Facebook. Beleefd aanbevolen derhalve.

Nic., de gevallen korfbaltrots van Stad en Ommeland, viert eind dit jaar op grootse wijze haar honderdjarig bestaan. Maar het ziet er niet naar uit dat dit gepaard zal gaan met een wederopstanding van het vlaggenschip, dat is afgezakt naar het derde niveau van Nederland. Nu de zaalcompetitie er op zit, gaat weer één van de betere spelers het in hogere sferen proberen. Het betreft Gerben Boonstra, die terugkeert naar LDODK in Gorredijk, dat op het hoogste podium - de Korfbal League - actief is. Boonstra: "Ik heb het bij Nic. prima naar mijn zin gehad. Vanaf het eerste moment heb ik me er thuis gevoeld. Sportief gezien ging het met pieken en dalen, maar op sociaal vlak was het altijd top. Ik wil nu mijn ambitie volgen en kijken waar mijn plafond ligt."

Uit dezelfde arena, het Alfa College, verdwijnt ook Frits van Gestel. Hij houdt het na drie jaar bij de volleyballers van SAMEN.Lycurgus voor gezien. Ook hij keert terug naar één van zijn oude clubs, in dit geval Dynamo Apeldoorn. De geboren Brabander zoekt het daarmee komend seizoen wat dichter bij huis: "Na drie leuke jaren in Groningen verhuis ik komende zomer naar Nijmegen. Van daaruit wil ik het volleybal graag blijven combineren met parttime werken. Dat kan bij Dynamo.’’ Van Gestel (27) fleurde zijn CV bij Lycurgus op met een landskampioenschap, een Beker en een Supercup.

Gelukkig kan ik met goed nieuws deze aflevering besluiten. Hossein Ghanbari blijft bij Lycurgus. De 29-jarige middenman met Iraanse roots heeft voor één seizoen bijgetekend. Privé gaat het ook prima met Ghanbari. Onlangs slaagde hij voor zijn inburgeringscursus en is hij getrouwd met een Hoogezandse. Mijn felicitaties in tweevoud derhalve.

En ook nog even positieve berichten van de Esserberg, de thuishaven van Be Quick 1887. Daar krijgt de toch al hoog gekwalificeerde jeugdopeiding (in 2016 zelfs winnaar van Rinus Michels Award, beste opleiding van Nederland) een nieuwe impuls in de vorm van een onder 23-elftal. Dit team komt te spelen in een nieuw in het leven geroepen, prestigieuze competitie op landelijk niveau. Oud-voorzitter Dick Osinga: "Je moet dit elftal zien als de opvolger van ons ooit zo succevolle tweede elftal in de hoogste reserveklasse. Dat betekent dat onze eerste selectie voor komend seizoen toch wel uit minimaal 34 spelers zal moeten bestaan, want we blijven ook gewoon in de hoofdklasse actief."

Vooralsnog gaan de spelerszaken goed, want deze week hebben liefst twaalf spelers van het huidige keurkorps te kennen gegeven zich ook komend seizoen in het shirt van de Good Old te zullen gaan hullen. De blijvers zijn: Nagesh Amatsaleh, Yoran Cats, Ashraf Hezam, Wilko van der Kooi, Djarni Leidelmeijer, Geertjan Liewes, Martijn van Maastrigt, keeper Robert Smit, Daniël Teune, Mark Versteegen, Jur Wardenier en Mats van der Weel.

zondag 15 maart 2020

Derde Helft (397)


Derde Helft (397)

Het wereldwijd oprukkende Coronavirus dreef een regerend wereldkampioen afgelopen week naar....., jawel Zeegse. Daar, bij de Bed & Breakfast De Zeegser Hoeve, meldde zich Leonardo Páez, de 37-jarige Colombiaanse mountainbiker die vorig jaar september in het Zwitserse Grächen de regenboogtrui opeiste op de marathon. Via zijn sponsor Giant werd Páez, die in Italië zijn professionele domicilie geeft, geattendeerd op de mogelijkheid om in Drenthe een dikke week te kunnen trainen met coming-man Tim Smeenge, eind vorig jaar als debutant winnaar van de Drenthe 200, ook een marathon.

De 24-jarige Smeenge bewoont met zijn ouders deze hoeve en was blij verrast. Smeenge: "Zo had ik het geluk dat ik kon trainen met de wereldkampioen. Er was wel een kleine taalbarrière omdat hij slechts een klein beetje Engels spreekt, maar met non-verbale communicatie lukte het ook wel. De eerste dag heb ik hem de MTB-route van Gieten en Rolde laten zien. En hoewel Leonardo een echte klimgeit is is, kon hij toch echt genieten van de omgeving. Hij vond het een 'nice trial'. De tweede dag hebben veel intervallen gedaan. De typisch Nederlandse molen moest natuurlijk ook nog even in beeld worden gebracht."

De week maakte Páez echter niet vol toen duidelijk werd dat hij niet meer terug kon naar Italië, maar nog wel snel naar zijn vaderland. Smeenge: "Dat deed hij dan ook. Thuis in Colombia kan hij, op 2300 meter hoogte, nog in alle rust trainen."

Als beleidsambtenaren in Groningen, zoals het verhaal wil, de dienst uitmaken in de stad, dan is er hoop in bange dagen voor de stadse sportliefhebbers. Want Hans Slender komt er aan. Hij is door de gemeente aangesteld als beleidsadviseur sportzaken. Hij laat daarvoor zijn werk op het Instituut voor Sportstudies en de Hanzehogeschool Groningen na twaalf jaar schieten. In die tijd heeft Hans Slender een goede naam opgebouwd in het nationale sportwereldje. Hij heeft een brede kijk op sport en alles wat er mee samenhangt, zoals marketing, organisatiekennis, diplomatie, onderzoek, visie en.... jawel, het belang van topsport. Zo was Hans met veel know how van de partij in de kraamkamer van het WK wielrennen in Groningen en Drenthe, dat voor dit jaar op de agenda stond totdat - met name - de PvdA de hele zaak in het voorjaar van 2018 afschoot.
Hans Slender kennende zal hij de topsport in de stad, die al jarenlang stiefmoederlijk wordt bedeeld, ongetwijfeld weer een duw(tje) in de rug willen geven. Hij is er klaar voor, meldt hij via Facebook: "Ik kijk uit naar de kansen die ik bij de gemeente Groningen ga krijgen." In de hoop dat hij de Groningen eindelijk weer eens op gaat stuwen in de vaart der sportvolkeren, zegen ik hem al vast bij deze.

Wellicht werpt Hans Slender meteen zijn blik op de drafbaan in het Stadspark, het geschenk van Jan Evert Scholten in de jaren twintig van de vorige eeuw dat door sportwethouder Inge Jongman verkwanseld dreigt te worden. En dat terwijl bij de overdracht in 1923 contractueel werd vastgelegd dat aan deze schenking aan de burgerij van Groningen nooit en te nimmer mocht worden getornd door politici.
Het legaat is echter onvindbaar. Intensieve zoektochten, onder meer bij de Groninger Archieven, hebben geen resultaat gehad. Maar ook zonder dit document laat de Koninklijke Harddraverij- en Renvereniging Groningen - anno 1886 - de sluiting niet zo maar gebeuren. Zij hoopt met een petitie zo veel Stad en Ommelanders te mobiliseren dat Inge Jongman haar voornemen een eind te maken aan deze aloude traditie gaat heroverwegen. U kunt hiervoor terecht op deze site www.drafsportinstadspark.petities.nl

Triest nieuws van Willem Molema, jarenlang de voorman van de scheidsrechtersvereniging Oost-Groningen. Willem meldde het overlijden van Frits Spreen, vele jaren een bekende verschijning als arbiter in het amateurvoetbal. Geen veld in het Noorden of Frits Spreen is er wel een keertje geweest. Hij floot trouwens niet alleen in de buitenlucht, in de zaal blies de kraanmachinist uit Zuidbroek ook menig partijtje mee. Zo was hij veelvuldig van de partij bij het Leekster Zaalvoetbalgala. Voor het meest recente toernooi moest hij afzeggen omdat zijn fysiek het niet meer toeliet. En nu is hij dood.

Overigens was Frits Spreen, die 72 jaar is geworden, niet alleen scheidsrechter. Ook zat en stond hij langs de lijn als hij trainer bij de VV Borgercompagnie. Omdat in dit kleine dorp op een steenworp afstand van de Langeleegte niet veel zo veel voetballers wonen, haalde hij ze van 'buiten' en daarmee vierde hij nog een kampioenschap.

Voor Bas Marcus, de keeper van VEV '67 in Leek, dagen er mooie tijden. Bas gaat naar de Verenigde Staten, waar hij een beurs van universiteit van Ohio heeft gekregen. Als tegenprestatie wordt van hem verwacht dat hij de komende vier jaar het doel van de voetbalclub van deze universiteit - met verve - gaat verdedigen. Daar heeft Bas geen problemen mee. We wensen hem alle succes.

zondag 23 februari 2020

Derde Helft (396)


Komt ie er nou of komt ie er niet? Die levensgrote muurschildering van Dick Nanninga op één van huizenblokken in de stad-Groninger Oosterparkwijk. Het was beloofd door zowel wethouder Roeland van der Schaaf als door directeur Henk Raatjes van woningcoöperatie Nijestee. Nou, weet ik ook wel dat het in de politiek geen usance is dat belofte schuld maakt, maar ik refereer bij deze toch nog even aan hun uitspraken, zo'n dikke twee jaar geleden gedaan.
Met dank aan twitteraar Peter van der Wal te - jawel - Lelystad, die zich afvroeg hoe het staat met het eerbetoon voor Dick Nanninga, voetbalicoon van het Oosterpark, die in 2016 is overleden. Onder aanvoering van de vooraanstaande Oosterparkpolitici Sandra Beckerman (SP) en Tjeerd van Dekken (PvdA) werd een actie op touw gezet, met Hans Nijland en schrijver dezes als (petit) comité van aanbeveling. Die kreeg op een feestelijke afronding op 15 september 2017 in voor de deur van de Lindelof 14, daar waar Nanninga opgroeide. Raatjes bij die gelegenheid: "Het liefst maken we een muurschuldering op nieuwbouw. Zo'n pand blijft tenminste nog honderd jaar bestaan."
Inmiddels is het eind februari 2020 en is er nog niets te zien in de Oosteparkwijk wat ook maar in de verste verte op eerbetoon aan Dick Nanninga lijkt. Ofwel, heren Van der Schaaf en Raatjes: Komt er nog wat van? Wellicht dat sportminded raadsleden als René Bolle (CDA) en en Tom Rustebiel (D66) hierover wat vragen kunnen stellen.
Aan de andere kant van de stad, op wat vroeger West End werd genoemd, worden wel spijkers met koppen geslagen. Want Gruno, één van de vaste bespelers van dit sportpark dat tegenwoordig - helaas - Vinkhuizen wordt genoemd, bestaat honderd jaar en dat gaat uiteraard bruisend worden gevierd. De club werd op 15 april 1920 opgericht in hotel-café Gruno, van de familie Reigersberg aan de Friesestraatweg. Hoeveel Groningers zullen het weten, maar Gruno was een Trojaan, die volgens de overlevering in de vierde eeuw voor Christus Groningen zou hebben gesticht. Een theorie overigens die vandaag de dag niet meer door historici wordt ondersteund.
Het mag alle pret niet drukken, ook al omdat Gruno - witte shirts, zwarte broeken en groene kousen - toch wel één en ander heeft betekend in het stadse voetbal. Niet zozeer met topvoetballers maar vooral als hofleverancier van toparbiters in het amateurvoetbal, zoals Gerard Helsma, Jannes Mulder, Theo Huizinga (de latere teammanager van FC Groningen), Menco Huizinga (ook bij FC Groningen terecht gekomen, als beheerder spelershome), Jan Bootsma, Jelis Pot (ook naar FC Groningen 'getransfereerd', als meteriaalman), Simon Buurlage en Jannes Marrink. Echter, ook voetballers als de gebroeders Mattie en Frans van Donderen, Jan Bootsma (de latere scheids), Peter Brouwer, Jan Schuiling, Jans Beuker, Leo Heddema, Tj van Hogen en mijn oude klasgenoot Andries Barneveld waren 'namen' in het Groninger voetbal. Maar de allerbeste was toch wel Jannes Kuipers, die nota bene als speler van de toenmalige derdeklasser Gruno drie keer werd uitverkoren voor het Noord-Nederlands elftal voor evenzovele semi-interlands tegen de Noordduitsers in de jaren dertig van de vorige eeuw.

Deze namen, als ook die van de legendarische voorzitter H.M. Postma, zullen ongetwijfeld ter spraken komen bij de reünie op zaterdag 18 april, met aansluitend de grote feestavond. Reünisten kunnen zich melden op dit adres: streurjan@gmail.com; feestgangers moeten zich opgeven bij m.mast@vvgruno.nl
Na 13 jaar neemt Karin Kienhuis vrijdag 28 februari afscheid als regiodirecteur van de opleiding Sport en Bewegen/Uniformberoepen bij het Alfa College. De voormalige topjudoka blijft overigens wel actief bij dit onderwijsinstituut, ze gaat verder als als regiodirecteur Zorg, Welzijn en Dienstverlening. Jaco van Gent is Kienhuis' opvolger op Kardinge. De overdracht gaat gepaard met een Masterclass 'Positieve gezondheid' door Machteld Huber. Daarna is er een meet en greet met de gaande en komende directeur.
Voormalig directeur van de Groninger Sportraad, Wim Mensen, loopt de laatste tijd trots als pauw rond. Hij heeft een Duitse beschermvrouw mogen begroeten voor zijn Giro zonder Grenzen, een toeristische fietstocht door Westerwolde en het Duitse Emsland. Niet zo maar iemand, maar iemand van adel: barones Caroline von Landsberg-Velen. Het is niet uitgesloten dat zij zich ook beschikbaar stelt voor 'ein Begegnung mit Grüss.' Ook kwam er Duitse versterking voor de Raad van Advies van Zandbergia, de organiserende stichting. En wel in de persoon van Manfred Büter, tot 1 april de baas van de Tourist Information in Meppen. De Giro zonder Grenzen staat dit jaar voor 17 mei op de agenda.





maandag 10 februari 2020

Derde Helft (395)

Nog geen jaar nadat zijn broer Jan op 94-jarige leeftijd overleed, is nu ook Max Uitham in het hiernamaals verdwenen. Hij werd 87. Max Uitham stond altijd in de schaduw van Jan, die als een schaatslegende de historie is ingevaan vanwege diens heldenrol in de Elfstedentocht van 1963, die als apocaliptisch de boeken is ingegaan. Jan Uitham werd in die barre tocht tweede achter Reinier Paping. Maar ook Max behoorde tot de kanjers van die editie, hij werd zevende. Waar Jan Uitham op tal van Elfstedenfeestjes pontificaal acte de présence gaf, verkoos Max Uitham de anonimiteit. Tot aan diens laatste adem zelfs, want zijn dood werd niet aan de grote klok gehangen. Geen overlijdensbericht in het Dagblad van het Noorden of wat dan ook. Zijn heengaan voltrok zich geheel in Max' stijl; in gepaste stilte.
Een andere veteraan, de 71-jarige Henk Krans, liet zich afgelopen week wel fetêren. Daar was ook alle reden toe, want Krans is inmiddels een halve eeuw scheidsrechter op voetbalvelden in Stad en Ommeland. Voot de scheidsrechtersvereniging Groningen en Omstreken een goede reden om Krans eens, tenmidden van familie, vrienden en bekenden, in het zonnetje te zetten. Voorzitter Robert van Dorst: "We hebben zeer veel respect voor zijn enorme inzet, het feit dat hij er altijd is en dat hij het al 50 jaar weet vol te houden." Hij overhandigde Krans, tevens 50 jaar lid van deze scheidsenclub, een dinerbon, bloemen en twee cadeaus met een knipoog, te weten een tros bananen (na elke wedstrijd en training wordt steevast een banaan gegeten) en een pak tissues. Ooit pakte Henk als grap een wit zakdoekje uit zijn zak, om zo een trainer duidelijk te maken dat hij weg moest wezen. Henk, met een paar traantjes in de ogen na de plechtigheid: "Fantastisch dat dit zo gebeurt."
Als Zuidlaren ergens om bekend staat, is het wel haar jaarlijkse paardenmarkt op de derde dinsdag in oktober. Voor veel traditionele noorderlingen ook een sein dat de kachel aan mag. Op sportgebied heeft Zuidlaren amper enige faam. Maar daar gaat verandering in komen als het aan de FC Zuidlaren ligt, zo meldt de weekkrant Oostermoer-Noordenveld. Nu alle fusieperikelen uit de wereld zijn, heeft de blauwzwarte club ambitieuze plannen ontvouwd. Men wil zo snel mogelijk naar de eerste klasse, een niveau dat in Zuidlaren nog nooit eerder is gehaald. De eerste serieuze stap is gezet met het aantrekken van een trainer die de uitvoering van het plan vorm moet geven, Paul Raveneau, een nog relatief jonge trainer die al een mooi CV heeft opgebouwd. Onder meer in het profvoetbal, in de opleidingen van FC Groningen en SC Heerenveen. Hij is momenteel actief bij de derde divisionist ONS in Sneek. Zuidlaren staat momenteel in de subtop van de derde klasse.
De storm Ciara heeft niet alleen het hele Nederlandse voetbal platgelegd afgelopen zondag, maar ook de opmaat naar van de fesitiviteiten rond de eeuwviering van het landskampioenschap van Be Quick verstoord. Dat was ook voor deze zondag gepland, in het kader van de competitiewedstrijd tegen VOC Rotterdam. En juist tegen die club haalde Be Quick in 1920 de landstitle binnen. vioa een 4-0 zege. De Good Old had voor deze gelegenheid een royale delegatie van VOC naar de Esserberg genood om op deze historische wedstrijd nog eens het (goed gevulde) glas te heffen in een jasje-dasje-sfeer die de oudste eeuwclubs eigen is. Maar, zegt Harry Kwast namens Be Quick, wat in het vat zit, verzuurt niet. Toeval of niet, maar beide clubs spelen straks voor de eerste keer sinds 100 jaar tegen elkaar in Groningen. Toen ook aan de Verlengde Hereweg, tegenover Villa Gelria; nu een halve kilometer zuidwaarts op de Esserberg. Toen voor ruim 10.000 toeschouwers en straks, vermoed ik, flink wat minder
Nu we het toch over honderd jaar geleden hebben, in dat jaar (1920 dus) werd ook Nic. opgericht, de inmiddels wat verbleekte trots van korfballend Groningen. Dat gebeurde in café De Unie aan de Grote Markt, waar de heer Aaldrik Jan Georg Strengholt, één der initiatiefnemers, tot eerste voorrzitter werd gekozen. Op voorspraak van hem werd de club, die met 33 leden van start ging, vernoemd naar de Amsterdamse onderwijzer Nicolaas Broekhuysen, de man die het korfbal vanuit Zweden introduceerde in Nederland. Vandaar de naam Nic., dus met een punt achter c. Ook deze viering gaat een groots gebeuren worden, aldus de huidige Mister Nic., Kees Vlietstra. Hier wordt het jubileumjaar ingeluid met een sponsorbijeenkomst op zaterdag 29 februari, voorafgaand aan de wedstrijd tegen Blauw Wit Heerenveen in het Alfa College. Cadeauwens Kees Vlietstra: acht autootjes, zodat Nic. weer aantrekkingskracht krijgt bij goede spelers en en speelsters.