zondag 29 april 2018

Derde Helft (364)


Om te beginnen twee felicitaties richting Eemsmond. In Delfzijl is Jan Wildeman door ZKH Willem-Alexander vereerd met het lidmaatschap in de Orde van Oranje Nassau vanwege grote verdiensten in de vrijwilligerssector. Onder meer bij FC Groningen, waar hij eerst de Stem van het Oosterpark was en sinds de verhuizing in 2006 de Stem van de Groene Kathedraal, ofwel de Euroborg.

Een eindje westwaarts, in Appingedam, viel Hans Meijer eenzelfde eerbetoon ten deel. Meijer was in de gloriejaren van de vv Appingedam onder meer trainer op het Burgemeester Wellemansportpaark en heeft bij BV Veendam technisch zaken gedaan. De laatste jaren is Hans Meijer, samen met de al koninklijk gelauwerde Kees Bijmolt, aanjager van sportevenementen in 'Daam'. Zo hebben zij er een prachtige schaatsmarathon van het ijs getild en hebben beide heren Appingedam als één van de startplaatsen ook op de kaart van het WK wielrennen 2020 gezet.

Eens sportvrouw, altijd sportvrouw. Dat is zeker van toepassing van Daniëlle Bekkering, die afgelopen seizoen als 40plusser een punt zette achter een glorierijke loopman als marathonschaatsster. Maar de Den Hamse is niet op jaar lauweren gaan rusten. Ze is momenteel druk in training voor wéér een marathon. De meest klassieke marathon zelfs, de looptocht over 42 kilometer en 195 meter. Ze hoopt deze uitdaging over vier weken te volbrengen in Kopenhagen. We wensen haar alle succes.

Zandberg, het gehucht in de zuidoosthoek van de provincie Groningen dat internationaal bekendheid kreeg als plaats waar de eerste punten voor de bergtrui in de Giro d'Italia van 2002 waren te verdienen, laat ook weer van zich horen. Komende zaterdag wordt er in plaatselijke St Josephkerk door pastoor Jos Deuling een heilige mis opgedragen aan alle slachtoffers die tijdens hun sportbeoefening het leven lieten. Het koor Sometimes zorgt voor de muzikale omlijsting. Organisator Wim Mensen, man van het eerste Gironingen-uur, is op dat idee gekomen nadat de laatste weken twee Belgische wielrenners, Michael Goolaerts en Jeroen Goeleven, zijn overleden. De mis is de plechtige opmaat voor de zevende editie van de Giro zonder Grenzen, de toertocht van Musselkanaal naar het Duitse pretpark Schloss Dankern en weer terug (55km). Daar bent u – op 6 mei dus – vanaf 9 uur ook van harte welkom. Fiets meenemen.

Als u op de A28 ter hoogte van de afslag Assen-Noord rijdt, ziet u naast het pand van de ANWB Alarmcentrale een grote zuil verrijzen. Dat is een schepping van onder andere Paolo Assorgia, in het verleden bekend als profvoetballer van FC Groningen en BV Veendam. Samen met Henk Wijsbeek en Niels Vanderveen laat Assorgia daar het grootste, meest duurzame, digitale billboard van Nederland plaatsen. Vanaf 1 mei worden er op deze zogenaamde greenledwall via twee schermen van 100 vierkante meter boodschappen en berichten geplaatst die ongetwijfeld de aandacht zullen trekken tienduizenden automobilisten die er dagelijks langs rijden. De tarieven voor gebruik van het scherm zijn 170 euro per uur, 's avonds gereduceerd tot 70 euro.

Nu Anjo Mekel, voormalig assistent-coach van Donar, als kijker naar zijn zoon Quinn (topcorer van Velocitas 1897) de voetbalvelden afstruint, ziet hij ook dingen die beter kunnen in deze sport. Bijvoorbeeld, vindt Mekel, zouden er individuele P's moeten worden uitgedeeld na een overtreding. Drie persoonlijke fouten zou in zijn visie bestraft moeten worden met geel, vijf met rood. Net als in het basketbal dus. Mekel: "Je hebt spelers die niets anders doen dan overtredingen maken om het spel van de tegenstanmder te ontregelen. Dat is hoogst irritant. Met de invoering van P-tjes is dat mijns inziens snel afgelopen en komt dat het spel ook nog eens ten goede."

Sportliefhebber c.q. -aanjager Jack Suiveer is afgelopen zaterdag aan het groundhoppen geweest in Noord-Holland. Eerst bracht hij, vergezeld door zijn vriend Menno Kramer,  een bezoek aan de oudste voetbalclub van Nederland, de Koninklijke HFC, die hij zag remiseren (1-1) met het Groesbeekse De Treffers. Vervolgens ging het naar sportpark Schonenberg in Velsen-Zuid, de thuishaven van Telstar. Daar genoot hij van de ambiance rond de wedstrijd tegen SC Cambuur. Suiver: "Geweldig gezellige businessclub en een no-nonsensecultuur. Gewoon heerlijk ouderwets naar een potje voetbal gaan. Deed me denken aan bezoeken bij SC Veendam."

Dat Veendam nog altijd in de harten van veel noordelijke voetballiefhebbers voortleeft, werd zaterdag ook duidelijk in Vries. Daar organiseerde Gert Feunekes, nog altijd supporter van de ter ziele gegane cultclub, een heuse Veendam-party. De feestgangers kregen als dresscode de kleuren geel en zwart voorgeschreven. Als ceremoniemeester c.q. gangmaker was Henk de Haan, inclusief bugel, gecontracteerd.

In schril contrast hiermee is de stemming in huize Kortekaas in Eelde, waar basketbalfreak Hans Kortekaas na een kort ziekbed is overleden. Een kwaadaardige hersentumor zorgde er voor dat hij slechts 61 jaar mocht worden. Hans Kortekaas was noordelijk correspondent van de website van de Dutch Basketball League. Als zodanig bezocht hij altijd de thuiswedstrijden van Donar en Aris Leeuwarden. Bevlogenheid en grote kennis van zaken karaktiseerden zijn verhalen. De basketbalscene zal hem missen. Ik wens de familie en vrienden van Hans veel sterkte toe bij het verwerken van dit zware verlies.


zondag 15 april 2018

Derde Helft (363)


Allereerst felicitaties voor Romke Hoogstra, de oud-directeur van Eurovoetbal. Hij heeft van de FIFA, de wereldvoetbalbond, een geweldige klus gekregen. De Groninger is namelijk aangesteld als venuemanager bij het nakende WK voetbal in Rusland. Hoogstra is als zodanog verantwoortdelijk voor de organisatorsiche gang van zaken in speelstad Nizhny Novgorod, waar vier groepswedstrijden, een achtste en een kwart finale worden afgewerkt. Hij vertrekt op 1 mei naar Rusland en keert pas half juli teurg in Stad. We wensen hem een mooie WK-tijd toe. Aan ervaring ontbreekt het hem in elk geval niet, want bij het EK van 2012 in Polen/Oekraïne was hij door de UEFA ook al aangesteld als venuemanager.

Twee voormalige WK-deelnemers, Arie Haan en Jan Mulder, zijn naar Soestdijk genood. Nee, niet naar het voormalige paleis van Juliana en Bernhard, maar het fameuze eetcafé in de stad Groningen. Daar, waar Prins Bernhard junior het horecavak leerde kennen, wordt dinsdag 24 april het boek Terug naar Finsterwolde, waarin het voetballeven van 35-voudig international Haan wordt beschreven, ten doop gehouden. Haans oud-clubgenoot (WVV) Jan Mulder neemt de presentatie van het exemplaar voor zijn rekening inclusief feestspeech.

Diezelfde dag, 24 april dus, komen er ook prominenten uit de voetbalwereld naar Leek en wel in het pand van MW Bedrijfskleding. Daar zijn er hoofdrollen weggelegd voor vader (Egbert) en zoon (Erik) Mulder, respectievelijk oud-profscheidsrechter en lid van van de Raad van Commissarissen sectie betaald voetbal van de KNVB. Beiden zullen over hun carrière worden ondervraagd door schrijver dezes, die daartoe op zijn beurt is uitgenodigd door de sponsorcommissie van Oranje Nassau. Dat gebeurt in het kader van de viering van het 100-jarig bestaan van de klassieke zaterdagclub. Deze avond wordt, net als in Soesdijk overigens, opgefleurd met lekker ruim dikkedakken.

Maar ik moet helaas ook weer mineur met u delen, overledenen die in de noordelijke sportwereld naam hebben gemaakt op diverse frornten. Allereerst was daar afgelopen week het heengaan van mijn goede collega Harry Hesseling, jarenlang chef van de sportredactie van het Nieuwsblad van het Noorden. Met zijn scherpe pen en kennis van zaken stond Harry aangeschreven als een kritische, maar gezaghebbende journalist. Zijn sportredactie werd in de jaren negentig van de vorige eeuw door het weekblad Voetbal International uitgeroepen tot de meest kritische sportredactie van Nederland. Maar Hesselings commentaren hadden altijd een constructieve ondergrond. Zo was hij de man die destijds tobbende FC Groningen - in 1996 - weerhield om het Oosterparkstadion te renoveren. Hesseling pleitte, tot ergernis van veel conservatieve supporters, voor nieuwbouw en overtuigde met zijn visie de toenmalige (duo)voorzitters Wim Everards en Henk van der Wal. Tien jaar later kreeg het voetbal in Groningen met de realisering van de Euroborg een nieuwe dimensie. Harry Hesseling mocht, na enkele jaren van gestaag afnemende gezondheid, slechts 73 jaar worden.

Vier jaar ouder (77) werd Chris Consten, net als Hesseling journalistiek bezig. Hij deed dat puur als vrijwilliger, als lid van het bevlogen team van Martini Sport, dat sportprogramma's maakte voor de Ziekenomroep. Consten was daardoor vooral op de amateurvelden in de stad bezig. Chris had na een dotterbeurt nieuw elan gekregen, maar een daarop volgende longontsteking werd hem fataal.

En dan is er ook nog een oud-topatleet naar de eeuwigheid verbannen. Dat is Carsten Kamp, die als middenafstandloper van GVAV-Rapiditas in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw tot de landelijke subtop behoorde. Indoor behaalde hij zelfs drie landstitels, op de incourante 3000 meter. Op zijn 'oude' atletiekdag schakelde hij over tot wedstrijden over de lange adem en ook daarin pakte hij regelmatig top-10 klasseringen. Carsten Kamp, die de laatste jaren fysiek verzwakte, overleed in het Drentse dorp Ekehaar. Hij werd 72 jaar.

zondag 8 april 2018

Derde Helft (362)


De stichting die al sinds 2012 trekt aan het binnenhalen van het WK wielrennen, zit momenteel in een flow. Afgelopen week kwam het bericht af dat het festijn op de door het ministerie van VWS geïnitieerde (grote) evenementenkalender van 2020 komt te staan. Daar zit een premie van 2.5 miljoen euro aan vast.

De onvermoeibare kopvrouwen Renate Groenewold en Mieke Zijl hebben ook vijf nieuwe ambassadeurs mogen begroeten, die met de al eerder geïnstalleerde ambassadeurs Bauke Mollema en Gert Jakobs het Gronings/Drentse WK mee helpen uit te dragen. Het zijn dr. Marije Elferink-Gemser, alom gerespecteerd sportwetenschapper; Volkskrantjournalist/columnist Bert Wagendorp, tevens (wieler)schrijver die zijn bestseller Ventoux succesvol verfilmd zag worden; oud-topvoetballer, columnist, side kick en nog altijd WVV'er Jan Mulder; de eerste Nederlandse hoogleraar sporteconomie Ruud Koning en Prof. dr. Bert Otten, bijzonder hoogleraar neuromechanica. Hij wordt in de sport/wielerwereld vaak te hulp geroepen als er (seconden) moeten worden gewonnen. Allen zullen namens de WK-stichting lezingen geven over hun specialiteit in samenhang met het WK.

Over Wagendorps film gesproken. Die is ook gezien door drie oud-voetballers van SC Veendam. Ze waren zo enthousiast over dit verhaal dat ze besloten zelf op de fietstoer te gaan. Ik heb het over de voormalige goalgetters André Brouwer en Rudie Metz, als ook Brouwers neef Harm Brouwer. Inmiddels hebben zij de Ventoux en ook Alpe d'Huez beklommen en staat er voor komende zomer een aanval op enkele Dolomietentoppen op de agenda.

Een hedendaagse spits, Quinn Mekel van Velocitas 1897, draait als een tierelier. De zoon van basketbalcoach Anjo Mekel, vorig jaar nog assistent van Erik Braal bij Donar, is de kaap van 50 treffers al gepasseerd. In de thuiswedstrijd tegen DIO Groningen ging hij van van 51 naar 54, ofwel weer drie erbij. De jonge Mekel is daarmee volgens pa Mekel, die inmiddels zijn zaakwaarnemer is geworden, ook 's lands topscorer in het amateurvoetbal. Dat zaakwaarnemerschap is geen overbodige luxe , want Quinn Mekel is een veelgevraagde speler geworden. Vooralsnog wil hij eerst met Velo, dat vorig jaar een zaterdagclub is geworden, promoveren naar de vierde klasse.

SC Veendam mag dan ter ziele zijn gegaan, inmiddels vijf jaar geleden, de club is nog altijd niet begraven. Dat maakte de presentatie van het boek De Langeleegte huilt van Klaas Fleurke duidelijk. In het eens zo gevreesde stadion, dat momenteel grondig wordt gerenoveerd, was een prachtige collectie oud-spelers samengekomen om de overhandiging van het eerste exemplaar aan oud-trainer Leo Beenhakker bij te wonen.

Wie ik zoal zag? Jan Blijham, de legendarische linksback toen Beenhakker er als 26-jarige (!!) de technische leiding in handen kreeg en rooie Jan (niet gemakkelijkste, aldus Don Leo) net zo oud was. Maar ook de 86-jarige Jacob van Essen, die als robuuste back in de allereerste wedstrijd van Veendam in het betaalde voetbal van de partij was. Roelof-Jan Tiktak was uit Heerhugowaard overgekomen, waar hij is blijven hangen na zijn AZ-tijd. Verder werden Wout Bosman, André Brouwer, Joop Gall, Bert Wierenga, Jan Korte, Jan(tje) Lubben, Angelo Cijntje en Marnix Kolder nog een keer voor het voetlicht gebracht en bedankt voor bewezen diensten.

Schrijver Klaas Fleurke was zichtbaar ontroerd door de komst van Beenhakker, die bij Veendam de basis legde voor een fantastische carrière die hem langs clubs als Ajax, Feyenoord, Real Madrid, Real Zaragoza, Club América, Grasshoppers Zürich en Istanbulspur voerde. Tussen de bedrijven was hij nog bondscoach van Nederland, Polen, Saoedi-Arabië en Trinidad en Tobago. Zou Leo in Engeland hebben gewoond, aldus Joop Gall, dan zou Beenhakker momenteel als Sir Leo Beenhakker door het leven gaan. 'Jopie' ziet graag dat Beenhakker nog eens met een soortgelijke titel in Nederland wordt geëerd.

Eén van de sprekers was Peter Feiken, oud-preses van moederclub Veendam 1894. Daar gaat het weer crescendo mee, liet hij weten. De prestaties van het eerste elftal zitten in een stijgende lijn, mede doordat er enkele 17-jarige talenten zijn doorgebroken aan de hand van Cijntje en Kolder. En er komt méér jeugd aan. Feiken voorziet mooie tijden voor 1894 en denkt dat de geelzwarte club binnen niet al te lange tijd weer op niveau speelt, minimaal de eerste klasse.

Maar de act van de dag was toch wel voor Beenhakker, die het vorig jaar overleden clubicoon Henk Nienhuis bij deze ceremonie betrok. Nadat Don Leo zijn boek (als eerste reserve) had ontvangen, richtte hij het ten hemel met de in emotie gedrenkte toevoeging: “Deze is voor jou, Nainhuus.”

Onlangs zijn overigens ook Henk Wageman en Teun Jan Scheer gaan hemelen. Eerstgenoemde, Henk Wageman dus, leek als als talentvolle Velocitaan ooit voorbestemd om furore te maken in het betaalde voetbal. Het is er niet van gekomen. Als voetballer tenminste, want Wageman kwam wel in het profvoetbal terecht. Maar dan als sportjournalist, eerst voor de Zwolse Courant, later omgedoopt in De Stentor. Henk Wageman raakte de afgelopen jaren op de sukkel en mocht maar 68 jaar worden.

Nog een korter leven was Teun Jan Scheer gegund. Hij overleed als 62-jarige, ook vanwege een opeens snel tanende gezondheid. Scheer was een grote meneer in het noordelijke volleybal. Hij was regiomanager van het district Noord-Oost van de NeVoBo, waar hij als een ondernemende, experimentele en innovatieve leider stond aangeschreven. Hij speelde een belangrijke rol in herstructurering van de bond, van 24 districten tot vier regio. Teun Jan Scheer begon zijn bestuurlijke carrière bij DOVO in Doezum, waar hij twintig jaar de voorzittershamer hanteerde.

zondag 1 april 2018

Tynaarlo gaat voor Topsportpaleis in Ter Borch


Tynaarlo gaat voor

Topsportpaleis in

stadswijk Ter Borgh


Tynaarlo – De verrassende verkiezingsuitslag in de gemeente Tynaarlo, waar anderhalve week geleden de Leefbaren van Cas Kloos zich tot grootste partij in de nieuwe gemeenteraad mochten laten kronen, zou wel eens goed kunnen uitpakken voor de stad-Groninger topsportclubs. Men wil het nog niet hoog van de toren blazen, maar Leefbaar Tynaarlo wil zich sterk maken voor het zo lang verbeide Topsportpaleis in de stad Groningen. Dat moet verrijzen op het terrein naast het nieuwe Van der Valk hotel in plan Ter Borch. Dat is de Groninger wijk die op gemeentegrond van Tynaarlo wordt ontwikkeld.

Het moet een Dome-achtig bouwwerk worden, met rondom het speelveld twee tribune-ringen met een capaciteit van zo'n 6500 toeschouwers. Tussen de eerste en tweede ring is rondom een galerij VIP-loges ingetekend, die als belangrijke moneymakers worden gezien. De realisering van zo'n accommodatie zou snel ter hand kunnen worden genomen nu Holland Casino ook interesse heeft getoond op die plek te willen bouwen, als alternatief voor het afgebrande gokpaleis aan het Kattendiep.

Onderhandelingen met de stad Groningen over een nieuwe plek lopen dermate stroef, dat Holland Casino zelf op zoek gegaan is naar een alternatief. Bij Leefbaar Tynaarlo wordt de kaken vooralsnog stevig op elkaar gehouden, maar er zijn signalen dat deze partij wel voor een spectaculair markpoint is te porren. De nummer vier van de nieuwe raadsleden is namelijk John Franke, voormalig directeur-eigenaar van de inmiddels gesloopte Prins Bernhardhoeve en een man die geen uitdaging uit de weg gaat.

Bovendien geldt hij als een groot sportliefhebber. Ooit bood hij Donar de Prins Bernhardhoeve als vast onderkomen aan, toen de basketbalclub ook al eens in de knel kwam met de beschikbaarheid van Martiniplaza. Donar ging echter niet op het aanbod in, omdat men als stadsclub niet naar Zuidlaren wilde verhuizen. Dat zou de achterban niet pikken en in het verlengde daarvan de dood in de Donarpot betekenen, zo motiveerde het toenmalig bestuur dat besluit.

De kaarten liggen nu echter anders. Want Ter Borch mag dan wel tot de gemeente Tynaarlo behoren, het is in feite een puur Groninger stadswijk. Franke, zakenman als hij is, denkt ook dat er aantrekkelijke financiële vruchten zijn te plukken met een multifunctionele voorziening, waar – zoals ook in de Amsterdamse Ziggo Dome – ook grote concerten tot mogelijkheden moeten gaan behoren.

En verder zouden er grote nationale en internationale sportevenementen kunnen worden gehost, zelfs een Europees kampioenschap zwemmen. Die worden tegenwoordig steeds meer gehouden in mobiele bassins, die gemakkelijk kunnen worden geplaatst in bestaande indooraccommodaties. Ook een snel aan te leggen ijshockeyvloer behoort tegenwoordig tot de mogelijkheden, zoals ook het 'verkleinen' van de hal, zodat clubs als Lycurgus en Nic. in een passend decor hun thuiswedstrijden kunnen spelen.

Welingelichte bronnen laten weten dat Holland Casino en de gemeente Tynaarlo al intensief op zoek zijn gegaan naar investeerders voor deze ambitieuze plannen. Zonder zo'n kapitaalkrachtige partij lijkt zo'n project, dat minimaal 30 miljoen gaat kosten, een onhaalbare kaart. Er zijn echter steeds meer bedrijven die hun naam graag gekoppeld zien aan een multifunctionele arena, een garantie voor permanente exposure. In dit verhaal circuleert de naam van de Effektief Groep, een snel groeiend conglomeraat in de schoonmaaksector.

Voor Donar zou een snelle realisering van zo'n op Amerikaanse leest geschoeide (Effektief?) Dome een uitkomst zijn, nu het college van B en W van Groningen in antwoord op vragen van CDA-fractieleider René Bolle heeft laten weten dat de bouw van een Topsportpaleis op grond van de gemeente Groningen een zaak van de lange adem wordt. Men is zich al wel aan het oriënteren, maar Martiniplaza-directeur Willem de Kok gaf onlangs aan dat dit project nog wel eens 10 jaar zou kunnen duren.

Dat zou een ernstige rem zijn voor de ontwikkeling van Donar als internationale topclub. In de huidige Plaza is er nauwelijks nog meer dan marginale groei mogelijk, zeker niet in samenhang met de ambities van Donar, dat in de toekomst graag een vaste speler in de Champions League wil zijn. Dan moet de huidige begroting van anderhalf miljoen euro echter minimaal verdubbeld worden. Op langere termijn zal er echter zeker een begroting van vijf miljoen nodig zijn om Groningen te profileren op de Europese basketbalkaart. Dat gaat in Martiniplaza niet lukken, ook al omdat er nauwelijks horeca-revenuen zijn voor de club.

De gemeente Groningen lijkt niet erg gelukkig met het initiatief van de buren. Dat mag dan een forse aanslag op de sportbegroting besparen, maar het zou de 'grote stad' ook op een gevoelig prestigeverlies komen te staan. Bij de momenteel mooiste sportattractie van Stad en Ommeland, Donar dus, houdt men zich op de vlakte. 
Voorzitter Jannes Stokroos zit met Plaza-directeur De Kok en wethouder De Rook in een commissie die uit moet kijken naar de mogelijkheden van een geheel nieuw Topsportpaleis. Vanuit die positie laat hij zich niet verleiden tot een reactie.

Dat doet de voorzitter van de supportersvereniging, Bas Kammenga, wel. “Ik word echt warm van deze plannen in Ter Borch. Dit is het momentum voor Donar om grote partijen bij elkaar te krijgen om de bouw van zo'n accommodatie van de grond te krijgen. Wat mij betreft kan er niet snel genoeg worden begonnen. Donar heeft dit inmiddels toch wel dik verdiend.”


dinsdag 6 februari 2018

Derde Helft (361)


Donar is tegenwoordig niet alleen een (succesvolle) basketbalclub, maar zeker ook een reisclub. De club reist de laatste karen kriskras door Europa om haar internationale verplichtingen na te komen. Maar ook de Leden van de businessclub doen dat, alleen wat minder vaak. Maar ook dit jaar – 15 t/m 19 maart – is er weer het inmiddels traditionele uitstapje naar een Europese basketbalstad, nu Malaga. Daar speelt één van de beste clubs van Spanje - Unicaja Malaga - en dat is een bezoek waard, aldus Donars commercieel manager Peter van der Molen.

Hij heeft, samen met Internoord-CEO Getie Kramer, weer een gevarieerd programma samengesteld. Niet alleen Unicaja – Panathinaikos in het kader van de Euroleague (het allerhoogste niveau), maar ook een uitstapje naar het wereldberoemde Alhambra in het nabije Granada. Uiteraard is er ook tijd voor dikkedakken, in de vorm van een wijnproeverij met tapas.

Er is een nieuwe club opgericht: de VGKN. Deze kapitalen staan voor Vereniging Gedecoreerden KNVB Noord. Jan van Driel is benoemd tot de eerste voorzitter van dit selecte gezelschap, bestaande uit bondsridders, leden van verdienste en zij die ooit een gouden speld op hun revers kregen geprikt. Van Driel, in het verleden onder meer voorzitter van het district Noord van de KNVB, legt uit waarom de VGKN er is gekomen: “De KNVB wil op deze wijze de vele vrijwilligers nog eens extra bedanken voor alles wat zij hebben gedaan in het belang van ons voetbal. De bond stort per lid ook subsidiegeld in de kas van de gedecoreerden, zodat er twee keer per jaar in gezamenlijkheid activiteiten kunnen worden georganiseerd. Beilenaar Van Driel en zijn medebestuursleden, Minne Modderman (Joure), Henk Haze (Hoogezand) en Ben Vinke (Emmeloord), hebben inmiddels 159 leden ingeschreven.

Op het veld wil het niet zo vlotten met Luuk Jans, die met zijn (zaterdag)club Groen Geel in degradatienood verkeert. Maar als E-voetballer, dus achter de computer, draait de zoon van FC Groningens technisch manager Ron als een tierelier. In het shirt van FC Emmen staat hij op een fraaie positieve score en onlangs maakte hij indruk op het Carmel College in Emmen, waar de fitnessinstructeur van FGT in Tynaarlo voor een simultaanoptreden was gestrikt. Geen van de Carmelscholieren – dat waren er volgens Jans een stuk of veertig – slaagde er in hem te verslaan. Nieuwe uitdagers, aldus Jans, zijn welkom.

In zorgcentrum De Twaalf Hoven in Winsum is Klaas van der Veen overleden. Hij staat in de boeken als de eerste Noord-Groninger voetbalprof, die medio de jaren vijftig van de vorige eeuw door toenmalig profclub Velocitas 1897 bij Hunsingo werd weggekocht. De Winsumer club incasseerde met deze deal 3000 gulden. Van der Veen was een hardwerkende spits, herkenbaar aan zijn strak achterover gekamde haar, tijdens de wedstrijden vaak door een elastiekje in de plooi gehouden. Klaas, die als een kopspecialist gold, was bij Velo ook succesvol.

Zijn goals in de Tweede Divisie B bleven niet onopgemerkt in Almelo, waar eerstedivisionist Heracles hem goed genoeg achtte voor een stapje hoger. Bij de zwartwitten speelde hij onder meer met clubicoon Steve Mokone, alias de Zwarte Meteoor, de eerste gekleurde voetballer op de Nederlandse velden. Na zijn proftijd keerde Van der Veen terug bij zijn geliefde Hunsingo, waar hij rustig doorging met doelpunten maken in het beste Hunsingo aller tijden. Klaas van der Veen is 83 jaar geworden.

Ook de Groninger roeiwereld heeft afscheid moeten nemen een coryfee uit een grijs verleden, Lien Veenstra. Zij was medio de vorige eeuw één van de vaandeldragers van De Hunze en werd in 1951, samen met Toos van Waning, Willy Bonset, Sonja Steenmeyer en stuurvrouw Frouk de Vries-Evenhuis, officieus Europees kampioen in het Franse Maçon. Officieus omdat wedstrijdroeien voor vrouwen toen nog in een experimenteel stadium verkeerde.

Vier jaar later werd ze, eveneens in de vier met, ook officieel Europees kampioen. Lien Veenstra diende De Hunze na haar actieve loopbaan onder meer als coach en voorzitter. Voor haar verdiensten is ruimschoots gedecoreerd. Ze is – op 95-jarige leeftijd – niet alleen heengegaan als Ridder in de Orde van Oranje Nassau, ook was erelid van zowel De Hunze als de KNRB, de Koninklijk Nederlandse Roei Bond.

En alsof dat nog niet genoeg is, moet de noordelijke damwereld eveneens verder zonder een icoon. Want ook Harm Schurer is uit de tijd getreden en wel op 89-jarige leeftijd. Schurer was een begrip als beheerder van de wekelijkse damrubriek in het Nieuwsblad van het Noorden. Liefst 36 jaar, van 1962 tot 1998.

Zijn opvolger, oud-Nederlands kampioen Auke Scholma merkte bij de overname op dat Schurer hem de liefde voor het spel heeft meegegeven. “Hij kon met aan vertedering grenzende toewijding probleempjes behandelen.” Ook was Harm Schurer, wiens zoon Gert al heel lang de basketbalclub Aris Leeuwarden leidt, in de jaren tachtig van de vorige eeuw de organisator van het Rabenhaupttoernooi, het eerste in haar soort met met geldprijzen. 


woensdag 24 januari 2018

Betaald amateurvoetbal brengt Be Quick terug bij dilemma van 1954

Goede tijden, slechte tijden. Ook Be Quick 1887 ontkomt er niet aan. Na de jubel om het winnen van de prestigieuze Rinus Michels Trofee in 2016, een prijs voor de amateurclub met de beste jeugdopleiding in Nederland, is de Good Old overvallen door zorgen. Er zijn forse gaten geslagen in de financiële huishouding, terwijl ook de prestaties van het vlaggenschip een neergaande spiraal vertonen. De oudste club van de stad wint nauwelijks nog een wedstrijd in de derde divisie, met als gevolg dat de rode vlag – ten teken van acuut degradatiegevaar – moet worden gehesen op de Esserberg.

De eerste ingreep van het bestuur in een poging om de aloude patiënt weer wat kleur op de wangen te bezorgen, was het intrekken van de vergoedingen voor de spelers van de eerste selectie. Niet dat deze een aantrekkelijk traktement voor hun inspanningen hebben afgesloten, verre van dat zelfs, maar al met al gaat het toch om een bedrag van een slordige 30.000 euro. Dat kan Bruin, in dit geval Be Quick dus, niet meer trekken.

Nadat de heren voetballers te kennen hadden gegeven niet met deze 'contractbreuk' te kunnen leven, heeft het bestuur deze keutel alsnog voor onbepaalde tijd ingetrokken. Inmiddels heeft Kevin Waalderbos, die aan zijn eerste seizoen als hoofdtrainer bezig is, besloten van boord te gaan na dit seizoen. Hij ziet geen perspectief meer dat overeenkomt met zijn ambities. Dat is een signaal dat er toe doet, want Be Quick staat bepaald niet bekend als een doorgangshuis voor trainers. De twee voorgangers van Waalderbos, Marcel Groninger en Mischa Visser, hebben er bijkans tot de inboedel behoord.

In feite wordt Be Quick teruggeworpen naar 1954, toen er een keuze moest worden gemaakt tussen wel of niet betalen van haar beste voetballers. Dat jaar werd, na veel vijven en zessen, door de KNVB het betaalde voetbal ingevoerd. Dat gebeurde onder druk van de Nederlandse Beroeps Voetbal Bond, die datzelfde jaar met een profcompetitie was begonnen en die meteen een doorslaand succes werd. De wedstrijden met clubs als Profclub Venlo, Alkmaar '54, De Graafschap en niet te vergeten Fortuna '54 trokken volle stadions, waarna de KNVB al spoedig inzag dat het met de NBVB in de slag moest voor een revolutionaire professionalisering van ons voetbalbestel.

Ook Be Quick vroeg, samen met nog zo'n tachtig clubs, een proflicentie aan. Dat had echter heel wat voeten in aarde, want een groot en invloedrijk deel van de club was faliekant tegen betaald voetbal. Weliswaar gold Be Quick toen als de rijkste club van het Noorden met haar eigen stadion en een toeschouwersmoyenne van 5000 per wedstrijd – dat was het probleem niet – maar de tegenstanders maakten er een principezaak van. Sporten, stelden zij onomwonden, deed je voor je plezier en zeker niet voor geld.

Met name de landskampioenen van 1920, onder aanvoering van oud-international Evert van Linge (ook de architect van stadion Esserberg), huldigden dit aristocratische standpunt, stammend uit de tijd dat sport alleen een privilege was voor het elitaire deel van de bevolking. In een open brief aan het bestuur hekelde hij de voorgenomen plannen om spelers tegen betaling te charteren. “Weet U,” waarschuwde Van Linge, “wat dit betekent? Is het wel tot U doorgedrongen dat dit 't einde is van één van de oudste voetbalverenigingen? Opgericht door een stelletje jongelui met idealistische motieven, die zijn leden rekruteerde uit een bepaald milieu, waaraan door een ballotagecommissie tot op heden de hand wordt gehouden. Kan en mag dit zo maar door een bestuur ondersteboven worden gegooid en geliquideerd?

Niettemin werd Be Quick, zoals Van Linge het verwoordde, verkwanseld aan een stelletje huurlingen. Toenmalig voorzitter Jaap Hemmes zag het namelijk heel anders. Hij keek vooral naar de toekomst: “Onze club heeft tot op heden in de Nederlandse voetbalgeschiedenis steeds een vooraanstaande rol vervuld. Het tastbare resultaat is een prachtig stadion en een terreinencomplex waarop elke eersteklasser jaloers kan zijn. Willen wij mee blijven doen en onze sport blijven beoefenen op onze terreinen, dan is het nodig om mee te doen aan het betaalde voetbal. Doen we dit niet, dan is degradatie in de toekomst ons lot. Met alle consequenties daaraan verbonden. Over enkele jaren zullen we dan spelen op een veldje in de Appèlbergen.”

De gelauwerde oudgedienden, zoals ook Hans Tetzner, Bruins Oving en Jaap Bulder, moesten dat wel schoorvoetend toegeven. Toen zij de toezegging kregen dat de aan te trekken spelers streng geballoteerd zouden worden ter handhaving van het Be Quick-milieu, ging men – zij het met tegenzin – akkoord.

Dat dat niet werkte, bleek al snel toen trainer Arie de Vroet, door de KNVB in Groningen gedropt om de kwaliteit van het voetbal in het 'Hoge Noorden' te verbeteren, het bestuur voorstelde om een aantal voetballende vrienden van zijn club Feyenoord naar de Esserberg te halen. Met een eigen vermogen van 200.000 gulden mocht dat geen probleem zijn. De Vroet kreeg echter nul op zijn rekest, waarna Be Quick de strijd om de stadshegemonie van GVAV verloor en na tien jaar aanmodderen berooid en besmuikt terugkeerde naar de amateurs. Het stadioncomplex moest worden verkocht (voor 385.000 gulden) om de club overeind te houden.

In dit retroperspectief kan ook de situatie van Be Quick anno 2018 worden gezien. In feite staat de club voor het zelfde dilemma als in 1954. Wel of niet betalen. Weliswaar gaat het niet om een overgang naar de betaalde sector, maar in het hedendaagse amateurvoetbal worden spelers ook betaald. Bij sommige clubs (met name de traditionele zaterdagclubs als Katwijk, Quick Boys en IJsselmeervogels) rijkelijk, bij andere (Lienden, VVSB en TEC) behoorlijk. Bij al deze clubs wordt ook met serieuze contracten gewerkt.

Er is wel een verschil met toen. Waar Be Quick destijds flink wat geld om handen had, is vandaag de dag schraalhans keukenmeester op de Esserberg. Maximaal 1800 euro per seizoen kunnen de spelers 'verdienen', zijnde de belastingvrije vrijwilligersbijdrage. De meeste spelers moeten het ecte met 1500 euro stellen, net genoeg om te 's avonds te gaan trainen in plaats vakken vullen bij supermarkten.
Met dit soort betalingen doe je simpelweg niet mee in de top van het huidige, betaalde amateurvoetbal. Niet in de tweede divisie, niet in de derde divisie en zelfs niet in de hoofdklasse. Elk jaar worden aan de beste spelers van Be Quicks met rammelende buidels verleid elders te gaan voetballen. Zelfs de meest fervente Be Quickers, zoals Willem Lanjouw (HHC Hardenberg en SC Genemuiden) bezwijken vroeg of laat onder die aanbiedingen.

Met haar geroemde jeugdopleiding kan Be Quick deze gang van zaken niet opvangen. Sterker nog, in feite leidt Be Quick op voor de concurrentie, zijnde de clubs die wel in de luxe positie verkeren dat ze zich op de spelersmarkt kunnen begeven. Er gaat geen jaar voorbij of spelers van Be Quick verkassen naar clubs als Harkemase Boys, ACV, ONS (Sneek) en HHC Hardenberg. Daar komt overigens ook wel wat voor terug, veelal jongens die bij de noordelijke BVO's het einde van hun opleiding niet halen. Zij gaan op topamateurniveau voor een herkansing en nemen genoegen met wat zakgeld.

Maar mocht het aan het einde van dit seizoen uitdraaien op degradatie, dan zal de aantrekkingskracht van Be Quick toch minder worden en is een verdere neergang in de voetbalpiramide denkbaar. Met die dreiging zal toch die aloude principekwestie weer op tafel komen: wel of niet betalen. Ofwel: wil Be Quick, net als in 1954, mee blijven doen met de beste 100 clubs van Nederland, of laat men deze ambitie varen en verdwijnt de landskampioen van 1920 in de anonimiteit van het lagere amateurvoetbal?

Afgezien van de principiële keus, is er nog een probleem. Er is nauwelijks, beter gezegd geen geld voor betaald amateurvoetbal. Simpelweg omdat er te weinig inkomsten zijn. De sponsormarkt in de stad is, met clubs als FC Groningen, Donar, Lycurgus, Nic., GIJS en GHHC, is zwaar overspannen en dan blijft het voor een club als Be Quick bij kruimelwerk.

Ook zijn er amper inkomsten uit recettes. Derde divisievoetbal spreekt in Groningen totaal niet tot de verbeelding, dat is alleen het geval in de grotere dorpen waar op zaterdag wordt gevoetbald. Als er 150 m/v in Van Linge's schepping komen kijken, is het al veel. Met de aantekening dat meesten ook nog niet eens een kaartje kopen.
Voor het grote publiek hoef je dus geen voetbal op dat niveau te spelen. Maar het imago wil ook wat, zeker voor een club met zo'n rijke historie. Dat gooi je niet zo maar eventjes weg. Een minder hoog ambitieniveau leidt wellicht tot minder aantrekkingskracht bij de Groninger voetbaljeugd, die nu voor Be Quick kiest vanwege een uitdagende stip aan de horizon: topamateurvoetbal.

Hoe dan ook, het bestuur van Be Quick ontkomt niet aan het doorhakken van enkele discutabele knopen. Er zal een duidelijke toekomstvisie moeten worden uitgesproken. In de wetenschap dat de Van Linge's 2.0 een stevige vinger in deze pap opeisen, wordt dat een heikele klus. Eén ding is zeker, verbanning naar de Appèlbergen is uitgesloten. De Mosterdpot, zoals het knusse veldje daar werd genoemd, bestaat niet meer.



Einde Nic. als topclub lijkt onafwendbaar

Door Dick Heuvelman

Groningen – En weer verloor Nic., nu met dikke cijfers (29-17) van de Amsterdamse traditieclub ROHDA, ofwel Recht Op Het Doel Af. De vaandeldrager van het Groninger korfbal lijkt nu reddeloos verloren in de strijd tegen degradatie uit de hoofdklasse. Mocht Nic. deze dreigende ontluistering inderdaad ondergaan, dan is het (voorlopig in elk geval) over en uit met de status van topclub die het nog altijd met zich meedraagt.
Want als het tij niet razendsnel wordt gekeerd, waar geen signalen voor zijn, zakt Nic. af naar het derde niveau van Nederland, de overgangsklasse. En dat kan onmogelijk een topplatform worden genoemd. Met alle vervelende consequenties vandien, bijvoorbeeld als het om sponsoring gaat. Nic. behoort sinds de oprichting van sponsorpool Energy Valley Topclub tot de bevoorrechte clubs die door dit consortium van bedrijven financieel wordt ondersteund. Ook na de degradatie uit de Korfbal League mocht Nic. zich aan deze geldkraan blijven laven, in de hoop dat daardoor een snelle terugkeer naar het hoogste podium kon worden gerealiseerd.
Die hoop is inmiddels nagenoeg vervlogen en de vraag is nu of de leiding van EVT Nic. nogmaals de hand boven het hoofd zal houden. Als dat zo zou zijn, kan de lettergreep top wel worden verwijderd uit de naam van deze suikeroom. Bovendien doe je daarmee andere clubs in Groningen tekort, zoals de schaakclubs Sissa en Groninger Combinatie, die wel op het hoogste plan actief zijn, maar geen geld toegestopt krijgen van EVT.
Maar er dreigt nog meer financieel onheil, want wat gaat de kersverse hoofsponsor John Schokker doen? De Hoogkerker makelaar heeft weliswaar een tweejarig contract ondertekend, maar met de clausule dat dat kan worden ontbonden in geval van degradatie. Schokker is geen man die sponsort uit goedertierendheid, maar puur uit zakelijk oogpunt. Met andere woorden, hij eist een redelijke hoeveelheid exposure. In de overgangsklasse zal dat niet veel zijn, want de media-aandacht voor deze klasse is minimaal.
Dus is het zaak dat Nic. Schokker een plan kan overleggen, waarin een snelle promotie kansrijk is. In dat geval zal deze sponsor wellicht niet afhaken, ook al omdat hij een zwak voor Nic. heeft. Het is echter twijfelachtig of Nic. zich sportief nog kan herpakken. De gelederen zijn bepaald niet gesloten als het om topsport gaat. Een grote groep leden is aanhanger van het klassieke Olympische adagium dat nog aan deze oorspronkelijke familiesport hangt; meedoen belangrijker is dan winnen.
Het is ook de reden dat wielerorganisator Thijs Rondhuis binnen de kortste keren weer bij Nic. is vertrokken, nadat hij medio vorig jaar op verzoek het Nic.-nest werd binnengevlogen in een poging om de club weer in de vaart van het vooruitstrevende korfbalvolk op te stuwen. Dat wilde Rondhuis, onder het motto niks is onmogelijk, wel. Hij had een even ambitieus als snel plan van aanpak in het vizier. Dit seizoen consolideren, volgend jaar (2019) promoveren om vervolgens in 2020, als Nic. 100 jaar bestaat, in de Ziggo Dome kampioen van Nederland te worden.
Zo'n plaatje kost echter nogal wat geld en dat ligt bij Nic. niet voor het opscheppen. Binnen het bestuur werd het Rondhuis, aangesteld als een soort topsportmanager, al snel duidelijk dat hij aan een dood paard zat te trekken. Hij kreeg niet het mandaat dat nodig is om zijn ambities waar te kunnen maken. Zo had hij de Taiwanese sterspeler Ricky Wu graag voor een langere periode naar Groningen gehaald om de kans op consolideren te vergroten, maar dat voornemen stuitte zowel op praktische als financiële problemen. Het bleef, in het kader van een huwelijksreis, daardoor bij een eenmalige rentree van de Messi van het Korfbal in het Alfa College, toevallig ook nog eens tegen de ongenaakbare koploper Groen Geel. Dat werd voor ongetrainde Wu een mission impossible.
De korfballer Ricky Wu is van grote klasse, maar zonder capabele medespelers begint hij ook niet veel. Waarmee we bij het grote probleem van Nic. zijn aangekomen, het huidige vlaggenschip mist zelfs de kwaliteiten voor de hoofdklasse. Zowel bij de mannen- als de vrouwensectie. De tijd dat Nic. aantrekkingskracht had op toppers, zoals in het verleden Mike Schreurs, Taco Poelstra, Michiel Gerritsen, Friso Boode, Geertje Hoekstra en Rianne Echten, is is al lang en breed voorbij.
Dat heeft te maken met geldstromen die ook het topkorfbal in Nederland zijn gaan beheersen. In de Korfbal League worden spelers door de toonaangevende clubs verleid met lucratieve vergoedingen. Ook door de noordelijke clubs DOS '46 (Nijeveen) en LDO in Gorredijk. Nic. moest en moet nog altijd passen in deze financiële ratrace binnen het huidige topkorfbal, met als gevolg dat de Groninger club jaarlijks wordt afgeroomd. Zo hielpen Friso Boode en Rianne Echten recentelijk het Sassenheimse TOP aan twee landstitels, verhuisde het Hoogkerker talent Joost Hofman naar KZ in Koog aan de Zaan en ging een andere Jong Oranjeklant, Tim Flokstra, naar LDODK.
In dit moderne korfbalspectrum is er voor Nic. geen eer meer te behalen. Daarvoor zijn de door Energy Valley Topclub en makelaardij Schokker geinjecteerde sponsorbedragen te mager. Met de viering van het eeuwfeest (2020) in aantocht, lijkt Nic. qua topsport op een dood spoor te zitten. Dat is ook jammer voor sportstad Groningen, die zich een alom gerespecteerde en sympathieke topclub ziet ontvallen.